บทที่ 469 ภาษาถิ่นที่แสนใส่ใจ

การประชุมกินเวลานานถึงสองชั่วโมงกว่าจะสิ้นสุดลง และฉีซือเหยาก็นั่งรออย่างเงียบๆ ในห้องทำงานเป็นเวลานานขนาดนั้น เมื่อเห็นเฉินลี่ชวนเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก็ไม่มีคำบ่นเลยแม้แต่น้อย กลับถามอย่างใส่ใจเป็นพิเศษ:

"ต้องยุ่งนานขนาดนี้เลยเหรอ เหนื่อยไหม?"

เมื่อเห็นท่าทีที่เจียมเนื้อเจียมตัวของฉีซือเหยาเช่นนี้ ก็ทำให้ในใจของสวีหว่านถังรู้สึกไม่ดีอย่างยิ่ง ถ้าเฉินลี่ชวนกล้าพูดอะไรเกินไปล่ะก็ เธอเตะเข้าไปแน่!

"ซือเหยา ขอโทษด้วยนะที่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวนานขนาดนี้ พวกเราไปกันเถอะ ไปกินข้าว"

เฉินลี่ชวนกล่าวขอโทษซ้ำๆ