บทที่ 472 น่าสงสารน่าทะนุถนอม

"ฉันไม่เคยคิดจะเปิดแฟรนไชส์อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเงื่อนไขก็คงจะไม่เข้มงวดขนาดนั้น เธอต้องรู้ว่าตอนนี้แค่ค่าแฟรนไชส์ก็ต้องหนึ่งแสนแล้ว และรอให้โฆษณาในภายหลังค่อยๆ โปรโมตออกไปแล้ว ค่าแฟรนไชส์คาดว่าจะต้องขึ้นไปถึงหนึ่งแสนห้าขึ้นไป"

เฉินลี่ชวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเจือด้วยความรำคาญ โทษแต่เพียงแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องเรียนนั้นช่างอ่อนโยนเกินไป สะท้อนเป็นสีทองอร่ามไปทั่ว ราวกับความฝัน ในตอนนี้เขาอยากจะนอนอย่างเดียว

คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร การที่ยอมให้พวกเธอทำแฟรนไชส์ในราคาแค่สามหมื่น ก็เพราะเห็นแก่มิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับที่พวกจางหยางเยาะเย้ยไปก่อนหน้านี้ไม่มีผิด โอ๊ย ระดับของร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้ต้องสูงกว่าบริษัทยักษ์ใหญ่เสียอีก

ตอนนี้ เฉินลี่ชวนวางมันลงบนโต๊ะอย่างเปิดเผยแล้ว ที่พวกเขาพูดมาไม่ผิด ก็เป็นเช่นนั้นแหละ

และเกี่ยวกับค่าแฟรนไชส์หนึ่งแสนห้า เฉินลี่ชวนก็ไม่ได้ขู่ นี่คือราคาแนะนำที่เฉิงย่วนให้มา และจะเพิ่มขึ้นจากพื้นฐานนี้เท่านั้น จะไม่ลดลง