บทที่ 482 กลายเป็นอุปกรณ์ที่ขาดไม่ได้

ข้อความของเฉินลี่ชวน ยัยสวีเพียงแค่ชำเลืองมองอย่างเรียบเฉย ดูไม่ใส่ใจเท่าไหร่ หลังจากเลิกเรียนก็ยังคงฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะอย่างไม่มีชีวิตชีวา ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะไปหรือไม่ไป อันที่จริงเรื่องของกูอวี่ รวมถึงตัวเจ้าของเรื่องเอง ทุกคนก็ไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว

ถ้ายังจะเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างอีก ก็คงจะใจแคบเกินไปแล้ว เพราะยังไงก็ยังต้องเจอหน้ากันอยู่ อย่าให้น่าอึดอัดเกินไปเลย

ในตอนนั้นเพื่อนร่วมหอพักอย่างเซวียอี๋, เถียนเฟิ่งเสียก็ยังคงล้อมอยู่ข้างๆ สวีหว่านถัง ร้องอยากจะไปกินเลี้ยงกันอย่างลิงโลด

"หว่านถัง ใกล้จะปิดเทอมแล้ว ตอนกลางวันพวกเราในหอพักไปกินเลี้ยงกันเถอะ ปิดเทอมฤดูร้อนมาถึงก็จะขึ้นปีสามแล้วนะ เอ๊ย เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ"

เซวียอี๋ตบไหล่สวีหว่านถังอย่างสนิทสนม น้ำเสียงราวกับกำลังคุยกับเพื่อนรักของตัวเอง