บทที่ 485 กลับบ้านคนเดียว

สองสามวันก่อนสอบปลายภาค เฉินลี่ชวนแสดงความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ทุกวันจะปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้า คลุกคลีอยู่ในห้องพักครูต่างๆ ท่าทีที่เอาอกเอาใจและประจบประแจงนั้น ทำเอาเหลียงถึงกับกลุ้มใจ

"แกดูท่านั่นของแกสิ มีศักดิ์ศรีบ้างสิ"

เหลียงมักจะขมวดคิ้วแน่นบ่นอุบอิบ แน่นอนว่าที่ทำให้เขาใจหายใจคว่ำที่สุดก็ยังคงเป็นไอ้ลูกทรพีสองคนกูอวี่กับโจวข่ายข่าย ช่วงนี้เริ่มตั้งใจเรียนแล้ว กลัวว่าจะมีแค่เขาคนเดียวที่สอบตก แล้วจะทำยังไงดี?

เพราะยังไงซะมหา'ลัยสามัญแห่งนี้ เหลียงก็ซ้ำชั้นมาสองปีถึงจะสอบติดได้ ที่สำคัญคือปีนั้นคณิตศาสตร์ขั้นสูงมันง่ายถึงจะพอจะเฉียดเส้นปริญญาตรีมาได้ ไม่อย่างนั้นคงจะต้องซ้ำชั้นปีที่สามแล้ว

ส่วนร้านแฟรนไชส์ของสามคนนี้ ใครก็ไม่กังวล ยังไงก็ฝากร้านไว้แล้ว เหลียงก็ยังคงเพื่ออาหารพนักงานมื้อหนึ่ง ไปล้างจานไม่เคยขาด ตั้งใจว่าหลังจากปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ค่อยไปดูร้านของตัวเอง