บทที่ 522 การประสานงานของคนกันเอง

เฉาซานซานและฉีหงจื้อเดินทางมาถึงเซี่ยงไฮ้ตั้งแต่สิบโมงเช้า แต่กลับต้องรอจนถึงสามทุ่ม ถึงจะได้เวลาส่วนตัวจากเฉินลี่ชวนในที่สุด อย่าว่าแต่ถูกปล่อยให้รอเลย เรียกว่ารอจนเหงือกแห้งแล้วก็ว่าได้

“คงมีแค่น้องชายของฉันคนนี้แหละ ที่ทำให้ฉันรอได้นานขนาดนี้”

เฉาซานซานเอ่ยหยอกล้อขึ้นมา แม้จะไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมาทางสีหน้า แต่ก็ยังพอฟังออกว่ามีน้ำเสียงตำหนิปนอยู่เล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ท่าทีที่เขามองเฉินลี่ชวนในตอนนี้นั้นแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้ เขายังคงมีท่าทีของผู้ที่อยู่เหนือกว่าและมักจะใช้โทนเสียงแบบออกคำสั่ง แต่ในตอนนี้ เขาได้ยืนอยู่บนสะพานแห่งความเท่าเทียมเพื่อสื่อสารกันแล้ว

“พี่ชายครับ จริงๆ แล้วเราน่าจะได้คุยกันเร็วกว่านี้ แต่ผมมัวแต่คุยเรื่องการลงโฆษณาของเฟิงกู่ทางสถานีโทรทัศน์จงจิงอยู่ครับ สามารถจองช่วงเวลาไพรม์ไทม์ได้ด้วย แต่ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง แล้วก็ได้คิวฉายมากสุดแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น”