บทที่ 541 กลัวที่สุดคือความอ่อนโยนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

“ยัยสวี เดี๋ยวก่อน”

ท่ามกลางฝูงชน เฉินลี่ชวนรีบเดินฝ่าเข้าไปคว้าแขนของยัยสวีไว้ทันที เขาสังเกตเห็นว่าหญิงสาวกำลังแอบหลบหนีไปคนเดียว

“เธอจะไปไหน?”

น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนไม่พอใจ เขาขมวดคิ้วแน่นจ้องมองใบหน้าเล็กๆ นั้น ในใจยิ่งโกรธขึ้นมา ไม่ได้เจอกันมาปีกว่าแล้ว ไม่มีคำพูดอะไรที่อยากจะพูดสักคำเลยหรือ?

“กลับบ้านสิ”