บทที่ 549 หกปี

ตึกหอพักเก่าชุดแรกของเมืองเล็กๆ มีความสูงเพียงสามชั้น กำแพงอิฐสีแดงที่ผุพังเผยให้เห็นภายใต้แสงแดด ดูทรุดโทรมไปทั่ว แต่เพื่อนบ้านเก่าแก่อย่างสวีเปิ่นเจียงก็ยังคงชอบที่จะอาศัยอยู่ที่นี่

ใช้เวลาเดินจากจัตุรัสเพียงห้านาที ด้านหน้าก็คือแม่น้ำสายยาวเพียงสายเดียวของอำเภอ การได้ไปเดินเล่นที่นั่นหลังอาหารเย็นช่างน่าสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ด้านทิศตะวันออกติดกับซอยชิวสุ่ยโข่วที่มีหาบเร่แผงลอยมากที่สุด

โดยไม่รู้ตัว สวีหว่านถังก็คุยโทรศัพท์ไปพลาง หลบไปอยู่ใต้กำแพงอิฐสีแดงแห่งหนึ่ง ที่ร่มเงาค่อนข้างใหญ่ คุณย่าหลิวที่อยู่ชั้นสองวางกระถางดอกมะลิไว้ที่ระเบียง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ลอยเข้ามาในโพรงจมูก

“เงื่อนไขดีขนาดนี้เลยเหรอ!”

สวีหว่านถังอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมาเสียงดัง จนลืมไปแล้วว่าช่วงเวลานี้คุณย่าหลิวกำลังพักผ่อนกลางวันอยู่ พร้อมกับหรี่ตาลง แล้วก็หัวเราะคิกคักออกมา เธอหวังจากใจจริงให้เพื่อนสนิทของเธอมีความสุข