บทที่ 552 ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน หยางหงของผม

เธอผอมเกินไป ราวกับขาดสารอาหาร ใบหน้าที่แห้งผากซีดเหลืองไร้ซึ่งชีวิตชีวา ไร้ซึ่งสิ่งที่เรียกว่าความกระปรี้กระเปร่าของวัยหนุ่มสาว มีแต่ความเหนื่อยล้าเต็มร่าง

เมื่อได้พบกับหยางเชี่ยนที่เมืองกว่านเฉิง เฉินลี่ชวนจ้องมองใบหน้าที่แห้งผอมนั้นอยู่นาน เธอช่างดูคล้ายกับพี่สาวอยู่บ้าง แต่น่าเสียดายที่ความทรงจำนั้นเลือนรางเกินไป ไม่สามารถวาดภาพใบหน้าของหยางหงในตอนนั้นขึ้นมาได้

“คุณ...หนู...ขอบคุณค่ะ!”

หยางเชี่ยนไม่รู้จะแสดงความขอบคุณต่อเฉินลี่ชวนอย่างไร หลังจากยืนนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทำได้เพียงโค้งคำนับเก้าสิบองศา ในมือกำห่อผ้าไว้แน่น ซึ่งข้างในบรรจุเงินไว้ครบถ้วนห้าหมื่น

พอคืนเงินก้อนนี้เสร็จ ความปรารถนาสุดท้ายของพี่สาวก็จะลุล่วงทั้งหมดแล้ว เธอทยอยคืนเงินมาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย ความทุกข์ยากที่เผชิญมาตลอดหลายปีนี้ไม่กล้าแม้แต่จะหวนนึกถึง แต่ในตอนนี้หยางเชี่ยนกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก