บทที่ 130: หนึ่งปีมีโอกาสทำเงินได้ครั้งเดียว เราต้องรีบคว้าไว้!

หลังจากซูเหวินเฉินพูดจบ เหมียวหยวนก็รับปากทันที แต่แล้วใบหน้าก็ยิ้มระรื่น ขยี้มือ พลางมองซูเหวินเฉินด้วยความคาดหวัง

“ผู้จัดการครับ ผมถือว่าเป็นการออกนอกสถานที่ใช่ไหมครับ! แล้วเงินเบี้ยเลี้ยงเดินทางของฟาร์มเราจะกำหนดมาตรฐานยังไงครับ!”

“คงไม่ให้ผมออกค่าเดินทางและค่าอาหารเองใช่ไหมครับ!”

“แค่ค่ารถไปกลับก็ปาไปสองหยวนแล้วนะ! ถ้าบวกค่าอาหารที่พักด้วย วันหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องสามถึงห้าหยวน เงินเดือนผมก็ไม่พอที่จะเอามาใช้จ่ายตรงนี้หรอกนะ!”

ซูเหวินเฉินเหลือบมองเหมียวหยวนอย่างไม่พอใจ “ผมเป็นคนขี้เหนียวขนาดนั้นเลยเหรอ? มาตรฐานเบี้ยเลี้ยงเดินทางที่ฉือฉวนเป็นยังไง?”