บทที่ 137: ความรู้สึกที่ไม่ต้องขออนุญาตใครนี่มันสุดยอดไปเลย!

พอซูเหวินเฉินพูดจบ ทุกคนก็เงียบไปพักหนึ่ง

เฟิงกั๋วเหลียงขมวดคิ้วแน่นแล้วพูดว่า “เวลามันกระชั้นชิดไปหน่อยนะ เพราะการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงยังไงก็ต้องใช้เวลาเดือนกว่า!”

“พอเก็บเกี่ยวเสร็จอีกยี่สิบกว่าวัน ผมว่าแค่สร้างโรงเรือนไก่กันหนาวสักโรงก็ยังแทบไม่พอเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าจะสร้างสามโรงขึ้นไปแล้ว!”

มีเพียงเหมียวหยวนที่พยักหน้าเห็นด้วยเมื่อได้ยินคำพูดนี้ “ประเด็นคือตอนนี้กำลังเก็บเกี่ยวผลผลิต ไม่มีคนว่างมาช่วยเราเลย”

“เพราะที่นี่ของเราไม่ได้เหมือนในเมือง ที่มีพวกหนุ่มๆ ว่างงานเดินเพ่นพ่านไปมาทั้งวัน”