บทที่ 159: ผอ.ซ่ง มองโลกให้กว้างหน่อย

ที่เมืองหลาน

คณะกรรมการวางแผน

ครั้งนี้ซูเหวินเฉินไม่ได้ไปขอความช่วยเหลือจากเลขาหลี่หรือนายกเทศมนตรีจ๋ายโดยตรง แต่เขามาที่หน้าประตูของคณะกรรมการวางแผนเมืองแทน 

เพราะเขาต้องเก็บความสัมพันธ์กับผู้นำไว้ใช้ในยามที่จำเป็นจริงๆ ถ่านหินเป็นทรัพยากรที่มีค่าในยุคนั้น แต่ในเมือง คนที่สามารถเคลื่อนย้ายถ่านหินได้หลายสิบตันก็ยังมีไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นเพราะสิ่งที่ซูเหวินเฉินต้องการนั้นไม่ได้เยอะมาก 

ฟาร์มของเขาแค่ขาดแคลนถ่านหินสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น แค่สิบแปดตันก็เพียงพอสำหรับโรงอาหารและหม้อต้มของโรงอาบน้ำแล้ว เพราะพวกเขาไม่ใช่โรงอาบน้ำแบบมืออาชีพที่ต้องเปิดตลอดทั้งวัน แต่เปิดแค่ไม่กี่ชั่วโมงหลังเลิกงานในแต่ละวันเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่ใช้ถ่านหินเยอะมากนัก