บทที่ 166: "ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ย? กลางฤดูหนาวแบบนี้จะมีผักสดมาได้ไง?"

เมื่อเวลาล่วงเลยไป แดดก็ส่องแสงจ้าแล้ว

กลุ่มคนที่มายืนรออยู่แถวหน้าสุดเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว เพราะคนกลุ่มนี้ตื่นเช้ามากันแต่ไก่โห่ หลายคนอาจจะเคยชินกับการต่อแถวซื้อของตอนตรุษจีนมาบ้างแล้ว

แต่การที่แถวมันนิ่งสนิทแบบนี้ มันก็ทำให้คนรู้สึกกระวนกระวายใจได้เหมือนกัน

ต่อให้ตอนแย่งกันซื้อผักกะหล่ำปลีช่วงฤดูหนาวจะมีคนเยอะกว่านี้อีก บางคนต้องรอตั้งแต่เจ็ดแปดโมงเช้าจนถึงบ่ายสามสี่โมงถึงจะถึงคิว

แต่การรอแบบนั้นก็ยังมีคนเข็นรถเข็นผักกะหล่ำปลีออกมาเป็นระยะๆ ทำให้คนรู้ว่าของข้างในยังมีอีกเยอะ