บทที่ 207: พวกบ้านนอกเพ้อเจ้อไปวัน ๆ

ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกันไปตามถนนซีเมนต์ ซูเหวินเฉินก็เดินมาถึงโรงเลี้ยงหมูที่คุ้นเคยอีกครั้ง

กลิ่นขี้หมูแบบเดิม ๆ แต่คราวนี้มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เข้มข้นกว่าเดิมปะปนอยู่ด้วย

ประตูรั้วของโรงเลี้ยงเปิดกว้างอยู่ มีชาย 7-8 คนในชุดสูทจงซานกำลังยืนคุยกันเสียงเบา ๆ แต่พอเห็นจางเฉียนจิ้นก็รีบยืนตัวตรงทันที

พอจางเฉียนจิ้นก้าวเท้าเข้ามาในประตู ก็มีคนรีบยื่นบุหรี่ให้ด้วยความกระตือรือร้น

แต่จางเฉียนจิ้นโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะได้พูดอะไร เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหลัง