ตอนที่ 232: เรื่องนี้ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องให้พ่อตาเข้ามาช่วย

เที่ยงวันต่อมา ซูเหวินเฉินปั่นจักรยานกลับมาจากอำเภอ ที่ตะกร้าหน้ารถมีกรอบรูปที่ห่อด้วยผ้าแพรสีแดง

ท่ามกลางการสั่นสะเทือนตลอดทาง ก็ยังมีเสียงกระทบกันเบา ๆ ของกรอบกระจกที่ห่อไว้ดังขึ้นมา

พอเข็นจักรยานเข้าไปในลานบ้าน ก็ชนเข้ากับเสี่ยวสือโถวที่กำลังนั่งยอง ๆ โยกบ่อน้ำอยู่

พออีกฝ่ายเห็นซูเหวินเฉิน ดวงตาก็สว่างขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้ามาทันที “อาเล็ก ได้รูปกลับมาแล้วเหรอ? ขอผมดูหน่อย”

ซูเหวินเฉินหัวเราะแล้วปัดมือเล็ก ๆ ที่เปื้อนของอีกฝ่ายออก “ไปล้างมือซะ ตัวโตขนาดนี้แล้วยังเล่นน้ำอีก”