บทที่ 250 ใช้เวลา 996 วัน เพื่อก้าวสู่ระดับที่สูงขึ้นของชีวิต

เนื่องจากหัวข้อการสนทนาในตอนท้ายค่อนข้างหนักหน่วง ซูเหวินเฉินและเหลยป๋อเหลียงจึงหมดอารมณ์ที่จะคุยต่อ

หลังกินข้าวเสร็จ เหลยป๋อเหลียงก็รีบพาคนจากไปอย่างรวดเร็ว

ซูเหวินเฉินนั่งอยู่คนเดียวในโรงอาหารอยู่นาน นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาเดินทางข้ามเวลามาที่นี่ ที่เขารู้สึกไร้ความสามารถอย่างสิ้นเชิง

ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

เขามองดูพนักงานหนุ่มสาวที่กำลังเลิกงานและเดินเข้าโรงอาหารด้วยความกระตือรือร้น