บทที่ 257: สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ขอให้เห็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ ฝูงปศุสัตว์มากมาย

เวลาผ่านไป เข็มนาฬิกาบนผนังเดินไปสามขีดแล้ว

ทั้งสองคนในที่สุดก็ลุกขึ้นจับมือกัน หลิวกว่างเต๋อพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายขึ้น

“ผู้อำนวยการซูเนี่ย เอาเปรียบฟาร์มของคุณยากจริงๆ นะ!”

ซูเหวินเฉินก็ตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม “ท่านผู้อำนวยการหลิวครับ พูดอะไรอย่างนั้น แม้จะเป็นหน่วยงานกับหน่วยงาน ก็ต้องช่วยเหลือกันถึงจะยั่งยืนไม่ใช่เหรอครับ?”

“ถ้าฝ่ายหนึ่งเอาแต่ได้ประโยชน์โดยไม่ลงทุนลงแรงอะไรเลย ผมเชื่อว่าถึงแม้จะได้ประโยชน์ในระยะสั้น แต่ในระยะยาวก็ไม่คุ้มค่าเลยครับ”