บทที่ 292 พ่อตามลูกไม่ทันแล้วจริงๆ ลูกต้องให้พ่อได้พักหายใจบ้างนะ!

เมื่อซูเหวินเฉินถูกเล่ยป๋อเหลียงปั่นจักรยานมาส่งถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว

เขาก้าวผ่านทางเดินหินอ่อนในบ้าน

ซูเหวินเฉินเพิ่งจะเปิดประตูบ้าน แสงไฟสีเหลืองนวลก็สาดออกมาพร้อมกับกลิ่นซุปแก้เมาที่ลอยมาจางๆ

ตอนนี้พ่อของเจียงกำลังใส่แว่นสายตายาวอ่านหนังสือพิมพ์ ส่วนข้างๆ เจียงหลีก็กำลังนั่งพลิกนิตยสารเล่มเก่าที่ใกล้จะขาดอยู่บนโซฟา

พอได้ยินเสียงประตูปิด ทั้งสองก็มองไปที่ประตูทันที