บทที่ 366: ไอ้พวกนายทุนเฮงซวย!

ทันทีที่ซูเหวินเฉินพูดคำต้อนรับจบ สนามบินก็เต็มไปด้วยเสียงปรบมือดังสนั่น แม้จะเป็นการแสดงตามมารยาท แต่ก็บ่งบอกถึงความรู้สึกที่พลุ่งพล่านในใจทุกคนได้เป็นอย่างดี
"แชะ! แชะ! แชะ!"

แสงแฟลชจากกล้องนับไม่ถ้วนสาดส่องอย่างบ้าคลั่ง เพื่อเก็บภาพทุกช็อตเอาไว้

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดถูกส่งผ่านดาวเทียมของอเมริกา ถ่ายทอดสดไปทั่วทุกครัวเรือนในอีกซีกโลก

ร้านอาหารจีนเล็กๆ ของตระกูลหลินในย่านไชน่าทาวน์ของซานฟรานซิสโก

หน้าจอโทรทัศน์เก่าๆ กำลังฉายภาพสนามบินในเขตพิเศษหวงไห่ห่าวที่อยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์