บทที่ 137 ความเย่อหยิ่งจองหอง

หลิวหรงฮ่าวโดยมีหลิวหงปินผู้เป็นลูกชายเดินตามหลัง รีบสาวเท้าก้าวเข้าห้องจัดเลี้ยงด้วยความกระวนกระวาย

หลิวหงปินยังคงบ่นพ่อตัวเองไม่หยุด "ผมบอกตั้งนานแล้วว่ารถบุโรทั่งคันนั้นให้เปลี่ยนๆ ไปเสียที พ่อก็ไม่ยอมฟัง…"

"มันยังขับได้อยู่นี่หว่า ปกติพ่อก็ไม่ได้ออกไปไหนสักหน่อย" หลิวหรงฮ่าวผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าเฉินกลับมา คนที่วันๆ เอาแต่นั่งตกปลานกเขาขันอย่างเขาคงไม่มาร่วมวงครึกครื้นแบบนี้หรอก