บทที่ 142 รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

ด้านนอกประตู สิงเฟยเฟยเห็นว่างานข้างในยังไม่เลิก แต่คิดไม่ถึงว่าหลี่ชิงหว่านจะเดินออกมาคนเดียว จึงรีบเอาเสื้อโค้ตขนเป็ดตัวยาวมาคลุมให้ “เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมเธอถึงออกมาเป็นคนแรกเลยล่ะ”

เวลานี้หลี่ชิงหว่านยังปรับอารมณ์ไม่ทัน ได้แต่ดึงเพื่อนสนิทที่ต่อมเผือกกำลังทำงานเต็มที่ให้รีบเดินไปด้วยกัน “กลับไปค่อยคุยกันเถอะ!”

การที่เถาเจี๋ยเปิดเผยตัวตนในวันนี้ เขาไม่ได้เป็นแค่ตัวแทนของผานสืออินเวสต์เมนต์ แต่กลับเป็นถึงเจ้าของตัวจริง มันทำให้เธอตกตะลึงจนหาคำบรรยายไม่ได้