บทที่ 155 สองพ่อลูกหน้าไม่อาย

เขารู้สึกมาตลอดว่าตัวเองเหมือนจะมองข้ามอะไรไป จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้นพอได้เจอพี่หมา เถาเจี๋ยถึงได้ตาเป็นประกาย

"พี่หมา ไว้หาเวลาเราสองคนมาคุยกันหน่อยนะ" ในใจของเถาเจี๋ยเหมือนมีหน้าต่างเปิดออก ต่อให้เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยที่สุดเขาก็มีทิศทางให้พยายามแล้ว

พี่หมายังคงทำตัวสบายๆ สไตล์เดิม ชูนิ้วทำท่าโอเค แล้วเดินตามถงฮุ่ยขึ้นเกาะไป