บทที่ 157 ฉันก็อยากสัมผัสพายุฝนบ้างเหมือนกัน

หลี่ชิงหว่านตื่นแต่เช้าตรู่เพราะความหิว การออกกำลังกายเกินพิกัดเมื่อคืนทำเอาทั้งคู่หมดแรง แม้แต่จะสั่งอาหารเดลิเวอรี่ยังขี้เกียจ

พอมองใบหน้าใต้แสงโคมไฟหัวเตียง ใบหน้าที่มองเท่าไรก็ไม่เคยเบื่อ เธอก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปแตะ "ทำไมคุณถึงดูดีขนาดนี้นะ…"

เถาเจี๋ยยังคงหลับตาแน่น แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่