บทที่ 197 เสียงคลื่นยังคงเดิม

เช้าวันต่อมา เผยจินหลงตื่นขึ้นมาบนเตียงใหญ่ของโรงแรม เขานวดขมับที่ปวดแทบระเบิด พลางพยายามเค้นความจำถึงเรื่องราวเมื่อคืน

พอนึกออกจนหมด เขาก็ตบฉาดเข้าที่ต้นขาตัวเอง "เชี่ยเอ๊ย นี่ฉันไม่ได้ขายตัวเองไปแล้วเรอะ!"

แต่พอคิดดูอีกที เขาก็ถอนหายใจพลางพึมพำกับตัวเอง "ช่างเถอะ อย่างน้อยก็มีพี่เจ็ดอยู่ด้วย คงไม่ปล่อยให้ฉันอดตายหรอก"