บทที่ 206 รับ “ลูกน้อง”

กุ้งตัวโต ปลาหมึก ปูม้า…

“อยู่บ้านก็กินไปตั้งเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ จะขนอะไรไปมากมายขนาดนี้ อีกอย่าง ที่เซินตูก็ใช่ว่าจะหาซื้อไม่ได้สักหน่อย” แม่ของถงฮุ่ยบ่นพลางทำหน้าเอือมระอา “เมื่อก่อนตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ หาเงินได้ไม่กี่บาท ให้เอาอะไรไปก็ไม่ยอมเอา ตอนนี้ดีละ พอมีเงินเข้าหน่อยดันกลายเป็นคนขี้ตระหนี่ซะงั้น”

ถงฮุ่ยไม่สนใจ เงยหน้าขึ้นไปเห็นบุหรี่ในตู้โชว์ห้องรับแขก “แม่ พ่อก็อายุเยอะแล้ว สูบบุหรี่จัดขนาดนั้นไม่ดีต่อสุขภาพเลยนะ แม่ก็ไม่คอยห้ามบ้าง บุหรี่ตั้งเยอะแยะขนาดนี้พ่อสูบคนเดียวไม่หมดหรอก…”