บทที่ 232 หวังเฉากลับมา

เฉินหนานพลันมีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าทันที "เธอก็ดูเด็กคนนี้สิ นี่ก็เหมือนบ้านตัวเองแท้ๆ เขามาแล้วใครจะไปไล่กันล่ะ เอ้อ ตาแก่ซ่ง เสี่ยวเจี๋ยไม่ได้มาตั้งหลายวันแล้วไม่ใช่เหรอ"

ซ่งเทียนเจ๋อถึงค่อยละสายตาจากหน้าจอทีวี "หัวหน้าพวกเราโทรมาตั้งหลายรอบแล้วนะ ถ้าเขายังไม่ยอมไปรายงานตัวเข้าทำงานล่ะก็ ฉันคงไม่มีหน้ากลับไปที่ทำงานแล้วล่ะ"

"คุณก็ห่วงแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องของตัวเอง ตอนนี้อะไรสำคัญกว่าอะไรยังแยกไม่ออกอีกเหรอ" เฉินหนานเอือมระอา "สองสามวันนี้ฉันสั่งงานนักศึกษาเสร็จ พวกเราสองคนออกไปเที่ยวกันดีกว่า จะได้ไม่ต้องอยู่เกะกะสายตาเด็กๆ ในบ้าน"