บทที่ 237 แตกแยก (2)

“อยู่เมืองนอกมานานงั้นเหรอ…” เถาเจี๋ยหยิบเอกสารตรงหน้าขึ้นมาดู “ไต้ชุนปิน อายุสามสิบสองปี ไปต่างประเทศตอนอายุยี่สิบหก พอจบปริญญาเอกก็กลับมาในประเทศ ตั้งชื่อภาษาอังกฤษให้ตัวเอง เข้ามาทำงานที่สำรวจเชิงลึกได้ปีครึ่ง คำนวณเบ็ดเสร็จก็เพิ่งอยู่เมืองนอกแค่สี่ปี นานมากเลยเหรอครับ”

แน่นอนว่าเถาเจี๋ยไม่ได้กะจะหักหน้าให้เหลียงเซิงลงไม่ลง เขาแค่หมั่นไส้ไอ้หมอนี่ล้วนๆ

“ฉันจะอยู่เมืองนอกนานแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันเป็นคนพูดตรงแบบนี้แหละ อยากฟังก็ฟัง ไม่อยากฟังก็ช่าง” เดวิดเชิดหน้าอย่างดูถูก นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “ตกลงจะขายหุ้นไหม ฉันซื้อเอง จะได้ไม่ต้องมีคนนอกวงการมาคอยพล่ามไร้สาระให้เสียการเสียงาน”