บทที่ 253 เสาะหาวิถีแห่งจงหนาน 3

“นี่นายกลัวฉันจะเอาอะไรส่งเดชมาหลอกงั้นสิ?” ต้วนหมู่แทบจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ นอกจากจะเจ้าเล่ห์แสนกลเป็นกรดแล้ว ยังหน้าหนาไม่กลัวโดนจับไต๋ได้เลยสักนิด เพื่อผลประโยชน์แล้วไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอะไรทั้งนั้น

“พูดแบบนั้นไม่ได้สิครับ อุตส่าห์มาถึงภูเขาสมบัติทั้งที จะให้กลับไปมือเปล่าได้ยังไง อีกอย่าง โบราณว่าไว้ครูนำทางเข้าประตู การฝึกฝนขึ้นอยู่กับตนเอง ผมก็ต้องก้าวข้ามธรณีประตูให้ได้ก่อนสิครับ” เถาเจี๋ยเถียงอย่างมั่นอกมั่นใจ

“เอาเถอะ ยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านฉัน นายอยากอยู่นานแค่ไหนก็ตามสบาย” ต้วนหมู่ไม่ได้ใส่ใจ เขาหยิบจอบติดมือขึ้นมาอันหนึ่ง ตั้งใจจะไปพรวนดินในแปลงผักที่เพิ่งลงต้นกล้าไว้