บทที่ 256 งานเข้าแล้วล่ะ

เถาเจี๋ยพักฟื้นอยู่ในห้องรับรองนานกว่าสองชั่วโมง ถึงได้ส่งเสียงซี๊ดซ๊าดขณะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนวด

เมื่อเห็นหานเสวี่ยอิ๋งยืนบิดนิ้วมือไปมาอยู่ข้างๆ ก้มหน้าก้มตาเหมือนเด็กทำความผิด เขาก็โบกมือ "ไม่ได้โทษเธอสักหน่อย เป็นผมที่ไม่เจียมบอดี้ ดันไปอวดเก่งเองต่างหาก"

เขานึกว่าความยืดหยุ่นของร่างกายตัวเองพอใช้ได้ คงไม่ต้องทรมานอะไรมาก ไม่นึกเลยว่าเส้นทางบางอย่างที่คนอื่นเขาต้องผ่าน เขาก็เลี่ยงไม่พ้นเหมือนกัน