บทที่ 307 ดัดให้ตรง

พอกินข้าวเสร็จ จ้านหมิงเยว่ก็ปลีกตัวหลบซ่งลวี่ออกมา ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรก็ถูกรวบตัวเข้าไปกอดแน่น

หลังจูบกันอย่างดูดดื่ม เธอยกมือขึ้นลูบรอยยับบนเสื้อเชิ้ตของเถาเจี๋ย "พี่ซ่งน่ะ…คุณก็ยอมๆ เธอหน่อยสิคะ…"

เถาเจี๋ยมองด้วยแววตาสงสัย ก้มหน้ากระซิบถาม "นี่ไม่ห่วงผมเลยสักนิดใช่ไหมเนี่ย?"