บทที่ 337 โดยหลักการแล้วไม่คัดค้าน

“คุณทำแบบนี้มันเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า” จ้านหมิงเยว่ได้ยินบทสนทนาระหว่างเถาเจี๋ยกับโคลตั้งแต่ต้นจนจบ พอทั้งสองคนคุยกันเสร็จ เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“กลัวผมจะหมดตัวจนต้องกลับไปจนกรอบเหมือนเดิมเหรอ” เถาเจี๋ยยิ้มกวนๆ เผยแววตาอ่อนโยนพลางดึงร่างนุ่มนิ่มของเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก แล้วเอาตอเคราเขียวครึ้มไปถูไถแก้มเนียนนุ่มของเธอ

“เจ็บนะ!” จ้านหมิงเยว่ร้องอุทานเบาๆ อย่างมีจริต ฟาดมือลงบนแขนของเขาไปสองที พอเบี่ยงหน้าหลบพ้นก็ย่นจมูกโด่งรั้น “ทำไมคุณไม่โกนหนวดโกนเคราบ้างเลยเนี่ย”