บทที่ 361 ส่งไปอีกคนแล้ว

ตอนเดินออกมาจากคฤหาสน์ เถาเจี๋ยยังรู้สึกมึนๆ อยู่เลย

มันดูเหมือนฝันและไม่ค่อยสมจริงเอาเสียเลย

ผ่านไปหลายวัน เผยเหยาก็ยังเงียบกริบ เถาเจี๋ยเองก็ไม่ได้แวะไปที่คฤหาสน์เลยสักวัน ช่วงบ่ายเขานอนรับลมอยู่บนเก้าอี้เอนใต้ศาลาด้านนอกคฤหาสน์สไตล์ตะวันตกบนถนนหย่งอัน หยิบมือถือขึ้นมากดหาเบอร์เผยจินหลงแต่ก็ลังเลอยู่นานไม่ยอมโทรออก