บทที่ 378 ล่มสลาย

เถาเจี๋ยไม่ใช่เด็กหนุ่มขี้อายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว พอเห็นลูกศิษย์ตัวน้อยของโอวหยางหนานยืนอ้าปากค้างตาโต ก็ไม่ได้รู้สึกกระดากอายอะไร

พอลงบันไดมา เห็นอาหารเช้าที่เธอซื้อมา "เธอสั่งให้ซื้อมาเหรอ?"

ลูกศิษย์สาวพยักหน้า ก่อนจะรีบส่ายหน้าพรวดพราด "อาจารย์หนูนอนดึกบ่อย หนูกลัวแกไม่ได้กินข้าว ก็เลยซื้อมาให้กินเป็นประจำน่ะค่ะ…"