บทที่ 446 บีบคอ

“เสี่ยวเจี๋ย พวกเราสองคนไม่ต้องคุยกันด้วยตำแหน่งทางการหรอก ลุงแค่อยากคุยกับเธอในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง บางครั้งการต้องกดอีกฝ่ายให้ก้มหัวยอมรับผิดก็ไม่ใช่ทางเดียวที่เรียกว่าชัยชนะหรอกนะ…”

เถาเจี๋ยหัวเราะ “ลุงถานครับ ผมเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง เรื่องแพ้ชนะถูกผิดพวกนั้น ยังไม่ถึงเวลาที่ผมต้องไปใส่ใจหรอกครับ อีกอย่าง ความล้มเหลวเป็นแม่ของความสำเร็จ ความผิดก็คงเป็นพ่อของความถูก ผมยังมีเวลาให้จัดลำดับญาติอีกเยอะครับ จริงสิ ช่วงนี้สุขภาพลุงเป็นยังไงบ้างครับ หมิงเยว่ก็อยู่ที่เซินตู ไว้ถ้าเธอคิดถึงบ้านเมื่อไหร่ ผมจะพาเธอไปเยี่ยมลุงที่ปักกิ่งนะครับ”

แม้เถาเจี๋ยจะไม่ได้แสดงท่าทีชัดเจน แต่สำหรับถานหรูซงแล้ว มันแทบไม่ต่างอะไรกับการบอกปฏิเสธเลย