บทที่ 462 สูงส่งจนชวนให้สิ้นหวัง

“นายนี่มันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ไม่ชนฝาไม่ยอมถอยจริงๆ สินะ” หยางเสี่ยวเฟิ่งกลอกตาขึ้นฟ้า ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเหอจื้อเหว่ยคนนี้นอกจากจะหัวรั้นไปหน่อยแล้วนิสัยส่วนอื่นยังพอใช้ได้ เธอคงขี้เกียจมานั่งพล่ามให้เปลืองน้ำลาย

“มาจากบ้านนอกแล้วมันทำไม นายเคยเห็นคนเลี้ยงวัวที่มีวัวเป็นหมื่นตัวไหมล่ะ เมื่อก่อนเสี่ยวฉินอาจจะอยู่บ้านนอกก็จริง แต่ตอนนี้เธอมีคอนโดหรูในเซินตูไม่ต่ำกว่าห้าห้อง ฉันถามนายหน่อยเถอะ ต่อให้นายไต่เต้าไปเป็นมือหนึ่งแผนกศัลยกรรมได้ ชาตินี้จะมีปัญญาซื้อได้สักกี่ห้องกัน”

เหอจื้อเหว่ยมองเธอ “เสี่ยวฉินบอกให้เธอมาพูดกับฉันแบบนี้เหรอ”