บทที่ 468 เรื่องในขอบเขตความสามารถ ย่อมสมควรทำอยู่แล้ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โอวหยางหนานกับหานเสวี่ยอิ๋งก็พบว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาในบ้านอีกคน ทั้งคู่ตรงเข้าไปดึงตัวจ้าวฉานที่กำลังเตรียมอาหารเช้าด้วยสีหน้าเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล แล้วพากันส่งเสียงหยอกล้อเจี๊ยวจ๊าวไปหมด

“เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” โอวหยางหนานประหลาดใจระคนดีใจ กุมมือจ้าวฉานแล้วพาไปนั่งลง

“คงไม่ใช่ห้าทุ่มหรอกนะ” หานเสวี่ยอิ๋งรินน้ำแก้วหนึ่งแล้วเดินตามมานั่งฝั่งตรงข้าม “ฉันเหมือนจะได้ยินเสียงเปิดประตูแว่วๆ”