ตอนที่ 63 สรุปแล้วนายเป็นใครกันแน่

"ปัง!"

นัดที่ห้า!

กระสุนฉีกกระชากอากาศ!

ไข่ไก่บนโต๊ะแตกกระจายตามเสียง!

น้ำไข่สาดกระจาย เหมือนกับตอนที่ยิงโดนครั้งแรกไม่มีผิด!

โดนอีกแล้ว!

ทว่า บนใบหน้าของโซลิซากลับไร้ซึ่งแววแห่งความตื่นเต้นดีใจ

ห้านัด โดนแค่สองนัด

นัดหนึ่งคือโชคช่วย ส่วนอีกนัด... เป็นเรื่องไสยศาสตร์ล้วน ๆ

โซลิซายืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าไร้อารมณ์ใด ๆ แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

เธอมองไปยังก้อนอิฐสองก้อนที่อยู่ไกลออกไป รวมถึงคราบน้ำไข่ที่หลงเหลืออยู่บนนั้น

ความแม่นยำแค่สี่สิบเปอร์เซ็นต์

นี่เป็นระดับฝีมือปกติของเธอเวลาใช้ปืนพกยิงด้วยมือข้างที่ไม่ถนัดจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้สภาพจิตใจของเธอไม่นิ่ง ฟอร์มจึงตกลงไปอีกเล็กน้อยด้วยซ้ำ

ดังนั้น...

ความรู้สึกราวกับมีเทพเจ้ามาช่วยเมื่อคืน จึงไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเธอเลยแม้แต่น้อย

ฝีมือการยิงปืนของเธอไม่ได้พัฒนาขึ้น

ร่างกายของเธอก็ไม่ได้เกิดการกลายพันธุ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

ต้นตอของเรื่องทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอ แต่อยู่ที่... ปืน!

อยู่ที่ปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 กระบอกนั้นที่เธอใช้เมื่อคืน กระบอกที่ผ่านการ "ซ่อม" จากจางหย่วน!

ความคิดหนึ่งที่บ้าบิ่นจนตัวเธอเองยังรู้สึกว่าไร้สาระ ผุดขึ้นมาในใจอย่างบ้าคลั่ง

จางหย่วน!

เจ้าของร้านท่าทางเฉื่อยชาคนนั้น!

เขาไม่ได้แค่ซ่อมปืนให้เธอแน่ ๆ!

แต่เขาติดตั้งอะไรบางอย่าง... ที่เธอไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยลงไปบนปืนของเธอต่างหาก!

สิ่งที่สามารถล็อกเป้าหมายแบบบังคับ เพื่อให้ยิงโดนร้อยเปอร์เซ็นต์... อุปกรณ์เพิ่มความแม่นยำ!

ทันทีที่ข้อสรุปนี้ผุดขึ้นมา ลมหายใจของโซลิซาก็พลันชะงักไปชั่วขณะ

มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

เทคโนโลยีแบบนี้ มันก้าวล้ำเกินกว่าเทคโนโลยีทางทหารทั้งหมดที่เปิดเผยสู่สายตาชาวโลกในปัจจุบันไปแล้ว

ระบบค้นหาศัตรูอัตโนมัติงั้นเหรอ? กระสุนอัจฉริยะงั้นเหรอ?

ของพรรค์นั้นยังเป็นแค่แนวคิดที่อยู่ในห้องทดลอง หรือไม่ก็มีอยู่แค่ในหนังไซไฟเท่านั้นแหละ!

แต่ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ แล้วจะอธิบายการลั่นไกอันเหลือเชื่อเมื่อคืนได้อย่างไร?

การกระทำระดับนั้น มันหลุดพ้นขอบเขตของคำว่า "ฝีมือยิงปืน" ไปแล้ว และใกล้เคียงกับคำว่า "ปาฏิหาริย์" เสียมากกว่า!

แววตาของโซลิซาพลันเฉียบคมขึ้นมาทันที

เธอสาวเท้าเดินกลับไปที่ข้างรถ แล้วเปิดกระโปรงหลัง

เธอไม่ได้หยิบปืน M24 กระบอกนั้นออกมา แต่หยิบโค้กสามขวดกับไข่ไก่ใบใหม่อีกฟองออกมาจากถุงใบหนึ่ง

เธอเดินกลับไปที่โต๊ะตัวนั้นอีกครั้ง แล้วจัดวางโค้กสามขวดเป็นรูปสามเหลี่ยม

จากนั้นจึงวางไข่ไก่ฟองนั้นไว้ตรงใจกลางระหว่างขวดโค้กทั้งสาม

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ เธอก็กวาดสายตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด เมื่อมั่นใจว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว จึงหมุนตัวเดินกลับขึ้นรถ

เธอจะไม่ยิงทดสอบที่นี่

เพราะว่าระยะมันใกล้เกินไป

ถ้าจะทดสอบ ก็ต้องทดสอบให้ถึงขีดจำกัด!

เธออยากจะเห็นกับตาตัวเองว่า ขีดจำกัดของเจ้า M24 กระบอกนั้นมันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหนกันแน่!

รถออฟโรดคำรามลั่น วิ่งทะยานไปตามถนนบนภูเขาอันขรุขระ มุ่งหน้าไปยังยอดเขาอีกลูกที่อยู่ไกลออกไป

รถโยกคลอนอย่างบ้าคลั่ง แต่สีหน้าของโซลิซากลับนิ่งสงบผิดปกติ

ในหัวของเธอฉายภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนและวันนี้ซ้ำไปซ้ำมา

ตั้งแต่ความสงสัยในตัวจางหย่วนในตอนแรก ไปจนถึงความดูถูกเหยียดหยามหลังจากได้ปืนมา

ต่อด้วยความตกตะลึงจากความแม่นยำระดับจับวางเมื่อคืน ตลอดจนข้อสันนิษฐานหลังจากการทดสอบด้วยปืนพกเมื่อครู่นี้

อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมด ท้ายที่สุดก็หลอมรวมกลายเป็นเครื่องหมายคำถามขนาดยักษ์

จางหย่วน... สรุปแล้วนายเป็นใครกันแน่?

แล้วร้านซ่อมแห่งนั้น ซุกซ่อนความลับอะไรเอาไว้กันแน่?

ในที่สุด รถก็มาจอดสนิทอยู่บนยอดเขาอีกลูกหนึ่ง

โซลิซาหยิบกล้องวัดระยะเลเซอร์ระดับมืออาชีพขึ้นมา แล้วส่องไปยังลานโล่งใต้ภูเขา

บนหน้าปัดของอุปกรณ์ ตัวเลขสีแดงสดแสดงขึ้นมาอย่างชัดเจน

1,500 เมตร!

ระยะยิงหวังผลสูงสุดตามทฤษฎีของปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 คือ 1,800 เมตร แต่ระยะหวังผลตามปกติจะอยู่ที่ประมาณ 800 เมตรเท่านั้น

หากเกิน 1,000 เมตรขึ้นไป วิถีกระสุนจะเริ่มไม่เสถียรอย่างยิ่ง

มันจะได้รับผลกระทบจากปัจจัยที่ซับซ้อนนานัปการ ทั้งความเร็วลม ความชื้น และแรงโคริออลิสจากการหมุนของโลก

ที่ระยะ 1,500 เมตร อย่าว่าแต่ยิงให้โดนไข่ไก่สักฟองเลย

ต่อให้เป็นเป้าหมายขนาดเท่าตัวคน

ก็ยังต้องอาศัยพลซุ่มยิงระดับหัวกะทิ ภายใต้สภาวะที่ฟ้า ดิน และคนเป็นใจอย่างสมบูรณ์แบบ ควบคู่ไปกับโชคช่วยอีกไม่น้อย ถึงจะมีโอกาสยิงโดนได้

ทว่าตอนนี้ เป้าหมายของเธอ คือไข่ไก่ใบหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปถึง 1,500 เมตร!

นี่ไม่ใช่ความท้าทายอีกต่อไป แต่มันคือเรื่องเพ้อเจ้อสิ้นดี!

โซลิซาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หยิบปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 กระบอกนั้นออกมาจากกล่องใส่อุปกรณ์

ตัวปืนสะท้อนประกายแสงจาง ๆ ใต้แสงตะวัน

เธอประกอบปืนอย่างชำนาญ แล้วติดตั้งกล้องเล็งกำลังขยายสูงเข้าไป

จากนั้นก็นอนหมอบราบลงกับพื้น เข้าสู่ท่าทางการซุ่มยิงมาตรฐาน

แก้มของเธอแนบชิดกับพานท้ายปืนอันเย็นเยียบอย่างแผ่วเบา

เธอเริ่มกวาดสายตามองหาเป้าหมายผ่านกล้องเล็ง

ไม่นานนัก สุดปลายสายตาก็ปรากฏเงาราง ๆ ของโค้กทั้งสามขวด

ในกล้องเล็ง พวกมันเล็กยิ่งกว่ามดเสียอีก

ส่วนไข่ไก่ฟองนั้น...

มองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ!

โซลิซาขมวดคิ้วมุ่น

มองไม่เห็นเป้าหมาย แล้วจะยิงยังไง?

ทว่า ทันทีที่เธอทาบเส้นกากบาทของเป้าเล็งไปที่ตำแหน่งขวดโค้กขวดกลางคร่าว ๆ

ความรู้สึกประหลาดแบบนั้นก็พลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง

เหมือนกับเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน!

หัวใจของโซลิซากระตุกวูบอย่างแรง!

เธอสะกดกลั้นความตระหนกในใจเอาไว้ นิ้วมือค่อย ๆ แตะลงบนไกปืน

เธอไม่ได้ทำการคำนวณหรือปรับแก้อะไรเลย

เพราะสัญชาตญาณบอกเธอว่า ไม่จำเป็นเลยสักนิด

เธอเพียงแค่... เหนี่ยวไก

"ปัง!"

เสียงปืนทึบหนักดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของหุบเขา

กระสุนขนาด 7.62 มิลลิเมตร หมุนควงและแผดคำราม ฉีกกระชากอากาศ พุ่งทะยานไปยังเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไป 1,500 เมตรอย่างรวดเร็ว!

ดวงตาของโซลิซาจับจ้องผ่านกล้องเล็งเขม็ง

หนึ่งวินาที

สองวินาที

เวลาในชั่วขณะนี้ราวกับถูกชะลอให้ช้าลงอย่างไร้ที่สิ้นสุด

ในสายตาของเธอ ไข่ไก่ฟองที่เล็กจนแทบมองข้ามไปได้นั้น พลัน... ระเบิดออก!

เปลือกไข่แหลกละเอียด ของเหลวภายในสาดกระจายราวกับดอกไม้ไฟที่เบ่งบาน!

โดนแล้ว!

ที่ระยะ 1,500 เมตร!

นัดเดียว!

เข้าเป้าอย่างแม่นยำ!

โซลิซาตัวแข็งทื่อ นอนหมอบนิ่งอยู่กับพื้นไม่ไหวติง

ในสมองของเธอว่างเปล่าไปหมด

ความสะเทือนขวัญอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

สิ่งนี้ได้ล้มล้างความรับรู้ทั้งหมดที่เธอสั่งสมมากว่ายี่สิบปี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการซุ่มยิง เรื่องฟิสิกส์ หรือเรื่องของโลกใบนี้ไปอย่างสิ้นเชิง!

แม่งเอ๊ย นี่มัน...

ปืนจริงเหรอวะเนี่ย?

นี่มันแทบจะเป็นขีปนาวุธขนาดจิ๋วที่ติดตั้งระบบนำทาง GPS ชัด ๆ!

ผ่านไปร่วมครึ่งนาทีเต็ม เธอถึงค่อย ๆ พ่นลมหายใจยาวออกมา

แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นซับซ้อนอย่างยิ่ง

มีทั้งความตกตะลึง ความยินดีอย่างบ้าคลั่ง แต่ที่มากกว่านั้นคือความสับสนมึนงงที่แทบจะไร้สาระสิ้นดี

ตอนนี้เธอแน่ใจเต็มร้อยแล้ว

จางหย่วนได้ติดตั้งระบบนำวิถีแม่นยำสูงที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้เลยลงบนปืนของเธอ!

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานสุดท้าย เธอจึงตัดสินใจทำเรื่องที่บ้าระห่ำยิ่งกว่าเดิม

เธอดึงลูกเลื่อนเพื่อขึ้นลำกระสุนนัดที่สอง

คราวนี้ เธอเล็งไปที่ขวดเป๊ปซี่ทางด้านซ้าย

ทว่า เป้าเล็งของเธอไม่ได้ทาบตรงขวดน้ำอัดลม!

แต่กลับ... จงใจเบี่ยงตำแหน่งออกไปทางซ้ายของขวดน้ำอัดลม!

นัดนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางยิงโดนเด็ดขาด!

นี่คือการทดสอบครั้งสุดท้ายของเธอ!

หากนัดนี้ยิงพลาด นั่นแสดงว่าอุปกรณ์ชิ้นนี้เป็นแค่ระบบช่วยเล็งขั้นสุดยอด

ท้ายที่สุดการยิงก็ยังต้องพึ่งพาตัวเธอเอง

แต่ถ้าหาก... นัดนี้ยังคงยิงโดนอีกล่ะก็...

คุณสมบัติของอุปกรณ์ชิ้นนี้จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงทันที!

นั่นไม่ใช่แค่การช่วยเล็ง!

แต่มันคือการล็อกเป้า! คือการบังคับให้โดน! คืออาวุธกฎแห่งเหตุและผล!

ลมหายใจของโซลิซากลับมาถี่กระชั้นอีกครั้ง

นิ้วชี้ของเธอค้างอยู่บนไกปืน ถึงกับสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

ซึ่งสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยตลอดชีวิตการเป็นมือสังหารของเธอ

ในที่สุด แววตาของเธอก็พลันเฉียบคม ไร้ซึ่งความลังเลอีกต่อไป!

เหนี่ยวไก!

"ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง!

กระสุนหวีดร้องพุ่งทะยานออกไปอีกครา!