ตอนที่ 65 ออกไปซ่อมข้างนอก กำหนดกลับไม่แน่นอน

จางหย่วนมองดูผลการวิเคราะห์แล้วเข้าใจทะลุปรุโปร่ง

ปัญหาไม่ได้ใหญ่โตอะไร

ขอแค่ซีพียูแกนหลักกับหน่วยความจำไม่ถูกทำลายจนพังยับเยิน นอกนั้นก็ไม่มีอะไรยาก

เขาเปิดร้านค้าในระบบ ค้นหาชิป DTE รุ่นเดียวกันได้อย่างรวดเร็ว

[ชิปประมวลผลข้อมูลเกรดการทหาร รุ่น DTE-89B]

ราคาขาย: 5,000 แต้มซ่อมแซม

"แพงเอาเรื่องแฮะ"

จางหย่วนเบ้ปาก

แต่ช่างเถอะ ยังไงค่าอะไหล่ทางกองทัพก็เบิกจ่ายให้อยู่แล้ว ตอนรูดจ่ายเขาเลยไม่เสียดายสักนิด

[แลก]

วินาทีต่อมา ชิปที่เปล่งประกายโลหะแวววาวชิ้นหนึ่งก็มานอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา

เขาหยิบปืนลมร้อนความแม่นยำสูงที่ได้มาจากระบบเช่นกันขึ้นมา แล้วเป่าไปที่ชิปตัวเก่าที่พังเสียหายอย่างแผ่วเบา

เพียงไม่กี่วินาที ชิปตัวเก่าก็ถูกถอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

จากนั้นเขาก็วางชิปตัวใหม่ให้ตรงตำแหน่งแผ่นบัดกรี แล้วเปิดปืนลมร้อนอีกครั้ง

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงไม่ถึงยี่สิบวินาที

เปลี่ยนเสร็จสิ้นอย่างไร้ที่ติ!

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จ เขาก็เริ่มลงมือจัดการตัวเก็บประจุและตัวต้านทานที่ถูกเผาไหม้ลามไปด้วย

ถอดเปลี่ยน บัดกรี แล้วก็เปลี่ยน แล้วก็บัดกรีซ้ำ...

...

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

เวลาห้าโมงครึ่งตอนเย็น

เสียงกริ่งเลิกเรียนของมหาวิทยาลัยฮั่นเจียงดังขึ้นตรงเวลา

โซลิซาแทบจะเป็นคนแรกที่พุ่งตัวออกจากห้องเรียน

เธอไม่ทันได้ตอบรับคำบอกลาอย่างกระตือรือร้นของเหล่านักศึกษาด้วยซ้ำ ก็ตรงดิ่งไปยังลานจอดรถทันที

รถพานาเมร่าแผดเสียงคำรามกึกก้อง ก่อนจะพุ่งทะยานออกจากรั้วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว

ตลอดทาง เธอเหยียบคันเร่งจนความเร็วพุ่งแตะขีดสุด

รถรานับไม่ถ้วนถูกเธอทิ้งไว้เบื้องหลัง

ความตกตะลึงที่ปืน M24 กระบอกนั้นมอบให้ เปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่ลุกโหมในใจเธอรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้พบหน้าผู้ชายคนนั้น

หมู่บ้านต้าเหอชุนเทียน

เสียงเบรกดังแสบแก้วหูพลันดังขึ้น

โซลิซาผลักประตูรถก้าวลงมา แล้วสาวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าสิ่งที่รอต้อนรับเธอกลับเป็นประตูเหล็กที่ปิดสนิท

บนประตูมีกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งติดไว้ด้วยเทปใส

ด้านบนเขียนข้อความด้วยปากกามาร์กเกอร์สีดำไม่กี่บรรทัด

"ออกไปซ่อมข้างนอก กำหนดกลับไม่แน่นอน"

"หากมีธุระด่วน โทรติดต่อ: 138********"

โซลิซา: "..."

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปที่กระดาษแผ่นนั้น

เขาไม่อยู่เนี่ยนะ?!

ความผิดหวังสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาในใจเธอทันควัน

เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นลูกโป่งที่ถูกสูบลมจนแน่นเปรี๊ยะ

ใกล้จะระเบิดอยู่รอมร่อ แต่กลับถูกใครบางคนเอาเข็มมาเจาะจนแฟบ เรี่ยวแรงทั้งหมดอันตรธานหายไปจนสิ้น

เอาไงต่อดี?

ยืนรอเขาอยู่ตรงนี้เหรอ?

แต่ข้างบนเขียนไว้ว่า "กำหนดกลับไม่แน่นอน" ใครจะไปรู้ว่าเมื่อไหร่เขาถึงจะกลับมา?

สายตาของโซลิซาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เบอร์โทรศัพท์นั้น

สติสัมปชัญญะกำลังเตือนเธอว่าอย่าโทรเบอร์นี้สุ่มสี่สุ่มห้า

มันจะทำให้เธอเปิดเผยตัว

จะทิ้งร่องรอยเอาไว้

และจะนำความเสี่ยงที่ไม่อาจคาดเดามาให้

แต่ทว่า...

พอนึกถึงปืนสไนเปอร์ที่ทำให้กระสุนเลี้ยวโค้งได้ นึกถึงใบหน้าของจางหย่วนขึ้นมา

ความอยากรู้อยากเห็นในใจของเธอก็เหมือนเขื่อนแตก พัดถล่มเอาความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดทลายลงในพริบตา

ช่างหัวความเสี่ยงมันประไร!

ตอนนี้เธอแค่อยากรู้ความจริงเท่านั้น!

โซลิซาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาจากกระเป๋า

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ นิ้วมือกดหมายเลขชุดนั้นลงบนหน้าจอ

จากนั้นจึงกดปุ่มโทรออก

"ตู๊ด... ตู๊ด..."

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณรอสายดังลอดออกมา หัวใจของโซลิซาก็เริ่มเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น

...

แถบชานเมือง ภายในโรงงานร้างแห่งหนึ่ง

ภายใต้แสงไฟสีขาวสว่างจ้า จางหย่วนกำลังจดจ่ออยู่กับอุปกรณ์ตรงหน้า

ฝาครอบของมันถูกถอดออกแล้ว เผยให้เห็นแผงวงจรที่อัดแน่นเรียงรายอยู่ภายใน

บนโมดูลประมวลผลหลักชิ้นหนึ่งนั้น

มีพื้นที่ขนาดเท่าเล็บมือหลายจุดไหม้เกรียมเป็นตอตะโก

หากช่างซ่อมทั่วไปมาเห็นภาพนี้เข้า คงสรุปได้เพียงข้อเดียว นั่นคือเมนบอร์ดพัง ต้องเปลี่ยนใหม่ยกเครื่อง

แต่ในสายตาของจางหย่วน นี่เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น

แหนบ หัวแร้ง เครื่องดูดตะกั่ว... เครื่องมือระดับมืออาชีพสารพัดชนิดราวกับมีชีวิตขึ้นมาเมื่ออยู่ในมือเขา

ตัวเก็บประจุแบบ SMD ชิ้นหนึ่งถูกเขาใช้แหนบคีบขึ้นมาวางลงบนแผ่นบัดกรี

ปลายหัวแร้งแตะลงไปเบา ๆ จุดบัดกรีก็ประสานตัวขึ้นรูปในทันที

เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอุปกรณ์ขยายภาพใด ๆ เพียงอาศัยสายตาเปล่า ก็สามารถทำงานละเอียดระดับกล้องจุลทรรศน์เช่นนี้ได้อย่างสบาย

หากเรื่องนี้ถูกศาสตราจารย์ภาควิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์มาเห็นเข้า เกรงว่าคงตกใจจนฉีกตำราเรียนของตัวเองทิ้งตรงนั้นเป็นแน่

เพราะนี่มันขัดกับหลักวิทยาศาสตร์สิ้นเชิง!

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความง่วนอยู่กับงาน

เมื่อตัวต้านทานตัวสุดท้ายที่ไหม้เกรียมถูกเปลี่ยนออกไป จางหย่วนก็พรูลมหายใจออกมาเบา ๆ

เขาหยิบมัลติมิเตอร์ขึ้นมา เริ่มทำการทดสอบจ่ายไฟให้กับวงจรที่ซ่อมแซมเสร็จสิ้น

"ติ๊ด——"

เสียงสัญญาณเตือนดังใสชัดเจน

บนหน้าจอเครื่องมือ กระแสข้อมูลต่าง ๆ วิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะคงที่ลงในย่านค่ามาตรฐานที่ปกติ

การซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์

ราบรื่นยิ่งกว่าที่คาดคิดไว้เสียอีก

จางหย่วนพยักหน้า เริ่มประกอบฝาครอบตัวเรือนกลับเข้าที่

ทันใดนั้นเอง

"ครืด... ครืด..."

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็พลันสั่นขึ้นมา

จางหย่วนควักโทรศัพท์มือถือออกมาดูแวบหนึ่ง

บนหน้าจอปรากฏหมายเลขแปลกตาชุดหนึ่ง พื้นที่ต้นทางคือเบอร์ท้องถิ่น

เขาปัดหน้าจอกดรับสายอย่างไม่ใส่ใจนัก เอาโทรศัพท์หนีบไว้ระหว่างหูกับหัวไหล่ มือยังคงประกอบชิ้นส่วนต่อไปไม่หยุดแม้แต่น้อย

"ฮัลโหลครับ"

เสียงของเขาดังขึ้น

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

ตามติดมาด้วยเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังแว่วมา

"ฉันเอง"

เพียงแค่สองคำสั้น ๆ

มือที่กำลังขันน็อตของจางหย่วนชะงักไปเล็กน้อย

เสียงนี้...

เป็นนักฆ่าสาวคนนั้น โซลิซา

"มีธุระอะไรครับ" จางหย่วนขันน็อตต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันอยู่หน้าประตูร้านคุณ"

เสียงของโซลิซาดังผ่านคลื่นสัญญาณมา

คิ้วของจางหย่วนขมวดเข้าหากันจนแทบสังเกตไม่เห็น

หน้าประตูร้านงั้นเหรอ

เธอไปที่นั่นทำไมกัน

"ฉันไม่มีของต้องซ่อม" โซลิซาดูเหมือนจะเดาความคิดเขาออก จึงเอ่ยขึ้นมาตรง ๆ

"ฉันแค่... อยากเจอคุณ มีคำถามสองสามข้ออยากจะถามต่อหน้า"

น้ำเสียงของเธอฟังดูพิลึกอยู่บ้าง

จางหย่วนหยุดการเคลื่อนไหวในมือลง

เขาขันน็อตตัวสุดท้ายจนแน่น เก็บเทอร์มินัลข้อมูลที่ซ่อมแซมเสร็จแล้วใส่ลงในกล่องกันกระแทกใบพิเศษ

อยากเจอเขา?

ถามปัญหา?

ไม่ต้องคิดก็รู้ ย่อมต้องเกี่ยวกับปืน M24 กระบอกนั้นที่เขา 'ดัดแปลงพิสดาร' ไปอย่างแน่นอน

ดูท่าแล้ว ความสั่นสะเทือนที่เกิดจากการอัปเกรด "ระบบช่วยเล็ง" จะรุนแรงเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

สมองของจางหย่วนเริ่มแล่นเร็วรี่

จะไป หรือไม่ไปดี

ตามหลักแล้ว การซื้อขายระหว่างเขากับโซลิซาสิ้นสุดลงแล้ว เงินมาของไป ต่างคนต่างไม่เกี่ยวข้องกัน

เขาปฏิเสธได้เต็มประตู

ทว่า...

สายตาของเขาเหลือบมองไปยังกล่องกันกระแทกที่อยู่ข้างกาย

ที่นี่คือจุดซ่อมบำรุงลับของกองทัพ อุปกรณ์ที่เขาจัดการอยู่ที่นี่ล้วนเป็นความลับระดับชาติ

หากปล่อยให้นักฆ่าสาวที่ไม่รู้ที่มาที่ไปคนหนึ่งตามหาจนเจอที่นี่เข้า...

นั่นต้องเป็นปัญหาใหญ่หลวงระดับฟ้าถล่มแผ่นดินทลายแน่

เมื่อเทียบกันแล้ว การกลับไปพบเธอที่ร้านกลับกลายเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

อย่างไรเสีย เธอก็คือลูกค้าของตน

ถึงแม้จะเป็นลูกค้าที่ค่อนข้างพิเศษไปหน่อยก็ตาม

"คุณรอผมอยู่ตรงนั้น"

จางหย่วนตัดสินใจ

"อีกสิบนาทีผมไปถึง"

พูดจบ เขาก็กดตัดสายไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรเพิ่มอีกแม้แต่คำเดียว

เขาหิ้วกล่องขึ้นมา ก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกจากโรงงานไปอย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันหนึ่งพาร่างของเขากลืนหายเข้าไปในสายธารยานยนต์อย่างรวดเร็ว

...

หมู่บ้านต้าเหอชุนเทียน ร้านหมายเลข 003

โซลิซายืนรออยู่หน้าประตูเหล็กที่ปิดสนิท

สายลมราตรีพัดชายผมยาวของเธอให้พลิ้วไหว ทำให้ทั่วทั้งร่างของเธอดูมีความเยียบเย็นแผ่ออกมา

เธอขอเพียงรออีกสิบนาที ก็จะได้พบกับผู้ชายคนนั้นแล้ว

สายตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ตัวร้านอย่างไร้จุดหมาย

จากนั้น สายตาของเธอก็หยุดชะงักอยู่ที่ป้ายร้านเหนือประตูเหล็ก

บนป้ายร้านเขียนชื่อร้านเอาไว้ว่า——[ร้านซ่อมได้ทุกอย่าง]

และตรงสองฟากฝั่งของประตูเหล็ก ยังมีตัวหนังสืออยู่อีกสองแถว

ด้านซ้ายเขียนไว้ว่า "มือซ้ายซ่อมจรวด"

ด้านขวาเขียนไว้ว่า "มือขวาสร้างนิวเคลียร์"

"..."