ตอนที่ 79 เป็นคนมันก็ต้องรู้จักฟังคนอื่นสิ!

เธอเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ไปทำงานวิจัยและพัฒนาในบริษัทใหญ่ ทั้งเวทีและทรัพยากรมันไม่มีทางที่คนคนเดียวจะเทียบได้หรอกนะคะ"

"ส่วนร้านซ่อมของนาย... เอาไว้ทำเป็นอาชีพเสริมก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องทิ้งโอกาสดีๆ แบบนี้เพื่อมันเลย"

เจียงเสี่ยวซินก็พยักหน้าหงึกๆ ตามไปด้วย

"ใช่แล้วๆ นั่นมันเครือบริษัทยักษ์ใหญ่เลยนะ! เงินเดือนเริ่มต้นปีละหลายแสนเลยด้วย!"

"เปิดร้านซ่อม ชาติไหนถึงจะหาเงินได้เยอะขนาดนั้นกัน?"

"พี่หย่วน เรื่องนี้นายต้องคิดให้ดีๆ นะ!"

ฉีเจียงเองก็หุบยิ้มทะเล้นลง นานทีปีหนถึงจะยอมเอ่ยเตือนสติอย่างจริงจัง

"พวกเราที่เรียนสายนี้มา ใครบ้างไม่อยากเข้าไปเฉิดฉายในบริษัทยักษ์ใหญ่? โอกาสของนายเนี่ย คนอื่นกราบอ้อนวอนยังไม่ได้เลยนะเว้ย"

เพื่อนร่วมชั้นรอบข้างต่างพากันส่งเสียงสนับสนุนเซ็งแซ่

ในสายตาของพวกเขา การทิ้งเครือบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับแนวหน้า แล้วดึงดันจะกอดร้านซ่อมที่อนาคตมืดมนเอาไว้ มันคือคนสมองมีปัญหาชัดๆ

อาจารย์ที่ปรึกษาเห็นว่าทุกคนยืนอยู่ข้างตน สีหน้าก็ค่อยดูดีขึ้นมาหน่อย

เขาผ่อนลมหายใจ น้ำเสียงก็อ่อนลงบ้าง

"จางหย่วน ครูเข้าใจว่าเธอมีความคิดเป็นของตัวเอง วัยรุ่นมีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีมันก็เป็นเรื่องดี"

"แต่เธอจะเอาอนาคตตัวเองมาล้อเล่นไม่ได้"

เขาตบไหล่จางหย่วนเบาๆ

"ทางฝั่งเครือบริษัทนั่น เดี๋ยวครูจะไปช่วยพูดอธิบายให้อีกแรง แต่ก็นะ ทางนั้นเป็นถึงบริษัทใหญ่ โดนเบี้ยวนัดแบบนี้คงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่หรอก"

"เอาอย่างนี้!"

อาจารย์ที่ปรึกษาราวกับตัดสินใจขั้นเด็ดขาดได้

"ครูจะยอมบากหน้าไปช่วยติดต่ออีกบริษัทให้! ที่นี่ก็เป็นผู้นำในวงการเหมือนกัน ค่าตอบแทนไม่แพ้ที่แรกเลยสักนิด!"

"คราวนี้ไม่ว่ายังไงเธอก็ห้ามปฏิเสธอีกเด็ดขาด!"

พูดจบ โดยไม่รอให้จางหย่วนได้ตอบ เขาก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวจากไปทันที

ดูท่าทางคงรีบไปโทรศัพท์ติดต่อให้

เขารู้สึกว่าตนเองปูทางให้ถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าจางหย่วนยังไม่รู้บุญคุณอีก ก็คงเกินเยียวยาจริงๆ แล้ว

"เอาละๆ คราวนี้พี่หย่วนคงคิดได้แล้วเนอะ?"

ต้วนหยางหัวเราะพลางช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์

"ได้เข้าบริษัทยักษ์ใหญ่อีกแห่ง พี่หย่วนนี่เส้นใหญ่ชะมัด!"

หลี่เชี่ยนมองดูจางหย่วน เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้โต้เถียงอะไรต่อ ก็นึกว่าเขารับฟังแล้ว ใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มอย่างโล่งอก

มีเพียงจางหย่วนเท่านั้นที่ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

เขาไม่ได้คิดจะไปบริษัทบ้าบออะไรนั่นตั้งแต่แรกแล้ว

ช่างเถอะ ขี้เกียจจะอธิบายแล้ว

...

ในเวลาเดียวกันนั้น

บริเวณชานเมือง ด้านนอกโรงงานของจางหย่วน

รถบรรทุกหนักของกองทัพคันหนึ่ง พร้อมเสียงคำรามทุ้มต่ำของเครื่องยนต์ ได้แล่นมาจอดสนิทอยู่หน้าประตูโรงงาน

ประตูรถเปิดออก

อันหรานกระโดดลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ

ทางด้านคนขับ ทหารพลขับนายนั้นก็ดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถตามมา

เขาลงจากรถพลางเงยหน้าขึ้นมองประตูโรงงานรูปร่างหน้าตาแสนธรรมดาตรงหน้า

"เสี่ยวอัน เธอแน่ใจนะว่าคือที่นี่?"

ทหารผ่านศึกมีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัยเต็มเปี่ยม

"ที่นี่เนี่ยนะ... ดูยังไงก็ไม่เหมือนที่ที่จะซ่อม 'ไอ้ตัวเบ้อเริ่ม' นั่นได้เลยสักนิด"

โรงงานแห่งนี้ดูธรรมดาจนถึงขั้นเก่าซอมซ่อ ไม่มีความใกล้เคียงกับศูนย์ซ่อมบำรุงไฮเทคในจินตนาการของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

อันหรานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจสอบที่อยู่อีกรอบ

"ไม่ผิดแน่ค่ะ ที่นี่แหละ"

น้ำเสียงของเธอหนักแน่นมั่นใจ

ผู้การเกาให้เธอรีบร้อนนำคนพร้อมรถมาที่นี่ โดยบอกว่าอุปกรณ์ได้รับการดัดแปลงเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ทว่านับจากวันที่เห็นเรดาร์เครื่องนั้นครั้งล่าสุด จนถึงตอนนี้มันเพิ่งผ่านมานานแค่ไหนกันเชียว?

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่จางหย่วนพูดไว้ยังเป็นการ 'ดัดแปลง' เสียด้วย

เรื่องนี้ยิ่งทำให้รู้สึกเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่

"จึ๊ๆ"

ทหารเก่าเดินวนดูรอบกำแพงด้านนอกของโรงงานสองก้าว แล้วใช้มือเคาะกำแพง เกิดเป็นเสียงทึบๆ ก้องกังวาน

"โรงงานซอมซ่อแค่นี้ จะมีคนเก่งกาจอะไรได้กัน?"

เขาหันกลับมามองอันหรานแล้วเอ่ยแซวอย่างอารมณ์ดี

"ถึงเวลาถ้าผู้การเกามาเห็นว่ามันยังเป็นแค่เศษเหล็กผุพังเหมือนเดิม พวกเราสองคนคงโดนด่าเปิงแน่"

อันหรานตวัดสายตาค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง

"เลิกพูดเล่นได้แล้วค่ะ"

"คำสั่งของผู้การ พวกเราแค่ปฏิบัติตามก็พอ"

แม้ปากของอันหรานจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

เธอล้วงเอากุญแจพวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นี่คือสิ่งที่ผู้การเกาส่งคนเอามาให้อย่างเร่งด่วน โดยบอกว่าเป็นกุญแจที่จางหย่วนทิ้งไว้ให้

"แกร๊ก"

ดอกกุญแจเสียบเข้าไปในรูกุญแจ บิดเบาๆ ครั้งเดียว แม่กุญแจของประตูม้วนก็ปลดล็อกออก

ทหารเก่าเห็นดังนั้นจึงก้าวเข้ามาช่วย ทั้งสองคนช่วยกันออกแรง พร้อมกับเสียงเสียดสีของโลหะที่ดัง 'ครืนๆ'

ประตูม้วนสีเทาค่อยๆ ถูกดึงยกขึ้นไปทีละน้อย

แสงสว่างสาดส่องเข้าไปด้านใน

ภาพภายในโรงงานปรากฏแก่สายตาทั้งสองคนในทันที

วินาทีต่อมา ทั้งคู่ต่างก็ชะงักงัน

ตรงใจกลางโรงงาน สิ่งปลูกสร้างมหึมาตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ

ฐานรองและเสาอากาศเรดาร์ที่คุ้นตานั้น ก็คือเรดาร์ตรวจอากาศเครื่องที่พวกเขาส่งมานั่นเอง

เพียงแต่มันไม่ได้เป็นแค่กองชิ้นส่วนกระจัดกระจายอีกต่อไปแล้ว หากแต่ถูกประกอบขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ

ยืนตระหง่านอย่างสง่างามอยู่ตรงนั้น ราวกับอสูรกายเหล็กกล้าที่เตรียมพร้อมออกศึก

"เฮ้ย ประกอบเสร็จจริงด้วยแฮะ?" ดวงตาของทหารเก่าเป็นประกาย ความกังขาในน้ำเสียงมลายหายไปจนหมดสิ้น

ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าจะต้องมาเสียเที่ยวเสียอีก

อันหรานเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูท่าแล้ว จางหย่วนยังคงพึ่งพาได้เหมือนเดิม

"เอาละ อย่ามัวยืนเหม่ออยู่เลยค่ะ" อันหรานออกคำสั่ง "ถอยรถเข้ามา เตรียมขนขึ้นรถได้เลย"

"ได้เลย!"

ทหารเก่าขานรับอย่างกระฉับกระเฉง ก่อนจะวิ่งกลับไปที่ห้องคนขับแล้วสตาร์ตรถบรรทุกหนัก

เสียงคำรามทึบๆ ของเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง ตัวรถอันมหึมาภายใต้การควบคุมอันช่ำชองของทหารเก่า

ถอยเข้ามาในโรงงานได้อย่างแม่นยำ และจอดลงข้างตัวเรดาร์

ทั้งสองคนดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถ เดินตรงไปยังเรดาร์

ทว่า ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อครู่อยู่ไกล จึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก

บัดนี้เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่ถึงได้พบว่า เรดาร์เครื่องนี้... ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างผิดปกติ

"เสี่ยวอัน..." ทหารเก่าเดินวนรอบเรดาร์หนึ่งรอบ สีหน้าราวกับเห็นผี

"เธอแน่ใจนะ... ว่านี่คือเครื่องที่พวกเราส่งมาจริงๆ?"

อันหรานไม่ได้ตอบ

เธอเองก็เบิกตากว้าง จ้องมอง "เจ้ายักษ์ใหญ่" ตรงหน้าเขม็ง สมองว่างเปล่าไปหมด

นี่... นี่ยังเป็นเรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนั้นอยู่อีกเหรอ?

ฐานและเสาอากาศเป็นของเดิมไม่ผิดแน่

แต่ทว่าบนนั้น กลับถูกติดตั้งอุปกรณ์แปลกประหลาดสารพัดอย่างเพิ่มเข้าไปนับไม่ถ้วน!

แผงควบคุมที่เดิมทีเรียบง่าย กลับมีแถวปุ่มกดและลูกบิดเพิ่มขึ้นมาละลานตาเต็มไปหมด

ด้านข้างยังมีหน้าจอแสดงผลขนาดต่างๆ กันอีกหลายจอ ซึ่งในตอนนี้ปิดการใช้งานอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น ด้านหลังเสาอากาศเรดาร์ยังถูกจับยัดโครงสร้างโลหะขนาดมหึมาที่ดูคล้ายกับรังผึ้งเข้าไปด้วย

สายเคเบิลขนาดเล็กใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนโยงออกมาจากข้างใน เชื่อมต่อไปยังจุดต่างๆ ของตัวเครื่อง

นอกจากนี้ บริเวณรอบฐานยังเพิ่มขาค้ำไฮดรอลิกแบบยืดหดได้มาอีกสี่ขา

รวมไปถึงกล่องโลหะสีเงินแวววาวที่ดูเหมือนกับแกนพลังงานบางอย่าง

ขนาดโดยรวมของเรดาร์ใหญ่กว่าเดิมขึ้นมาอีกตั้งหนึ่งรอบ!

เรดาร์ตรวจอากาศที่เดิมทีดูเรียบง่ายธรรมดา ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งโลกไซไฟ

นี่มัน "ซ่อมแซม" ที่ไหนกัน?

นี่มัน "โมดิฟายขั้นเทพ" ชัดๆ!

"คุณพระช่วย..." ทหารเก่ายื่นมือออกไป หวังจะสัมผัสกล่องโลหะสีเงินนั่นสักนิด

แต่ก็กลัวจะทำพัง มือจึงชะงักค้างกลางอากาศแล้วชักกลับมา

เขาเดาะลิ้น หันหน้าไปมองอันหราน

"ไอ้ของพรรค์นี้... ยังเรียกว่าเรดาร์ตรวจอากาศได้อีกเหรอ?"

อันหรานคอแห้งผาก พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

คำว่า "ดัดแปลง" ที่จางหย่วนพูดไว้ หมายถึงแบบนี้เองงั้นเหรอ?

นี่จะเรียกว่าดัดแปลงได้อย่างไร นี่มันรื้อออกแบบใหม่ทั้งยวงชัดๆ!

ในเวลานั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากนอกโรงงาน

ทหารในเครื่องแบบสายเทคนิคเจ็ดนายหิ้วกล่องเครื่องมือเดินจ้ำอ้าวเข้ามา

พวกเขาคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคที่เขตทหารส่งมาช่วยขนย้ายและปรับจูนระบบ

หัวหน้าทหารช่างเทคนิคเป็นจ่าสิบเอกวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง ซึ่งมีประสบการณ์โชกโชน

"ผู้หมวดอันครับ เรดาร์อยู่ไหนเหรอครับ? พวกเราขอตรวจเช็กความสมบูรณ์ของอุปกรณ์ก่อน จะได้สะ..."

คำพูดของเขาเอ่ยได้เพียงครึ่งเดียวก็พลันสะดุดหยุดกึก