ตอนที่ 81 เรดาร์ราคาหลายสิบล้านถูกดัดแปลงจนพังยับ

"รับทราบค่ะ!" อันหรานรีบยืนตรงทำความเคารพทันที

"ไม่ว่าตอนนี้ไอ้เครื่องมือนั่นจะกลายสภาพเป็นตัวบ้าอะไร รีบขนขึ้นรถให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

"เดี๋ยวนี้! ทันที! ใช้ความเร็วสูงสุด ขนมันกลับมาที่เขตทหาร!"

"ห้ามจอดพักระหว่างทาง ห้ามล่าช้าเด็ดขาด!"

"เข้าใจชัดเจนหรือยัง!"

อันหรานที่อยู่ปลายสายถึงกับอึ้งไปสนิท

เธอสบตากับหัวหน้าหมวดทหารช่างเทคนิคข้างๆ ต่างคนต่างมีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า

ตามขั้นตอนปกติ พอท่านผู้การเห็นรูปที่หลุดโลกขนาดนี้ ไม่ควรจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แล้วส่งคณะกรรมการตรวจสอบมาเอาผิดหรอกเหรอ

ไหงถึงสั่งให้ลากกลับไปตรงๆ ซะงั้นล่ะ

แม้แต่คำตำหนิสักคำยังไม่มีเลย?

"ท่านผู้การคะ... ท่านแน่ใจเหรอคะ" อันหรานถามอย่างไม่แน่ใจ

เกาสื่อเหลียงตะคอกลั่น "อันหราน นี่คือคำสั่ง! ปฏิบัติ!"

"รับทราบค่ะ! รับรองว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จค่ะ!"

อันหรานไม่กล้าถามเซ้าซี้อีก จึงวางสายไป

เธอหันไปมองทุกคนที่กำลังทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก แล้วยิ้มแห้งๆ ออกมา

"อย่ามัวแต่ยืนอึ้ง ได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม"

"ท่านผู้การสั่งให้พวกเรา... ขนมันกลับไป"

หัวหน้าหมวดทหารช่างเทคนิคเกาหัว ยังคงคิดไม่ตก

"ลาก... ลากกลับไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอครับ"

"ท่านผู้การไม่โกรธเหรอครับ"

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ" อันหรานแบมือทั้งสองข้าง "ความคิดของระดับนายไม่ต้องไปเดาหรอก ในเมื่อท่านผู้การออกคำสั่งมาแล้ว พวกเราก็แค่ทำตามนั้น"

"นั่นสิครับ" หัวหน้าหมวดพยักหน้า

แม้กระบวนการจะดูพิลึกพิลั่นไปหมด แต่ผลลัพธ์ถือว่าดี

อย่างน้อยที่สุด ก็ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรแล้ว

"ได้เลย! พี่น้อง ลุย!"

หัวหน้าหมวดออกคำสั่ง ทหารช่างเทคนิคทุกคนก็เริ่มลงมือทันที

แม้เรดาร์เครื่องนี้จะถูกดัดแปลงจนรูปทรงพิลึกกึกกือ แต่ยังดีที่โครงแชสซีเดิมยังอยู่

ทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ ออกแรงแทบขาดใจ ในที่สุดก็ยกเรดาร์ตรวจอากาศตัวนี้ขึ้นไปบนรถบรรทุกหนักของกองทัพได้สำเร็จ

...

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากเกาสื่อเหลียงวางสาย เขาก็ยังรู้สึกใจคอไม่ดี ใจสั่นระรัวไม่หาย

เขาจ้องดูรูปถ่ายไม่กี่ใบนั้น ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกกระสับกระส่าย

ไอ้ของพรรค์นี้ เขาดูไม่ออกเลยสักนิด!

ไม่ได้การ ต้องหาคนที่รู้เรื่องมาช่วยดู

เขานึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ทันที

คราวนั้นจ้าวหย่งไหลเป็นคนออกหน้า รบเร้าให้เจ้าเด็กคนนี้ลองดูให้ได้

แถมเขายังรู้ข้อมูลดั้งเดิมของเรดาร์เครื่องนี้ทะลุปรุโปร่ง

เกาสื่อเหลียงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ส่งต่อรูปทั้งห้าใบที่อันหรานส่งมาให้จ้าวหย่งไหลทันที

จากนั้นก็พิมพ์ข้อความแนบไปประโยคหนึ่ง

[เหล่าจ้าว อย่าเพิ่งนอน ลุกมาดูของมหัศจรรย์นี่เร็ว!]

[เรดาร์ที่เจ้าหนูจางหย่วนดัดแปลง คุณลองดูซิว่าไอ้ของนี่มันยังใช้การได้อยู่ไหม หรือว่าพังเละจนต้องปลดระวางไปแล้ว?]

ข้อความถูกส่งออกไปเรียบร้อย

เกาสื่อเหลียงเดินวนไปเวียนมาในห้องทำงานด้วยความหงุดหงิดกระวนกระวาย

และในเวลานี้เอง

ณ หอพักผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร

จ้าวหย่งไหลกำลังสวมแว่นสายตายาว จดจ่ออยู่กับบทความวิชาการล่าสุดจากต่างประเทศ

มือถือสั่น "ครืดๆ" สองครั้ง

เขาไม่ได้สนใจ คิดว่าเป็นข้อความขยะ

ทว่าโทรศัพท์กลับยังคงสั่นเตือนไม่หยุดหย่อน

จ้าวหย่งไหลหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจเล็กน้อย

เป็นข้อความที่เกาสื่อเหลียงส่งมา

"เจ้าเหล่าเกานี่ ดึกดื่นค่ำมืดไม่หลับไม่นอน จะเล่นพิเรนทร์อะไรอีกล่ะ"

เขาพึมพำออกมาคำหนึ่ง แล้วกดเปิดข้อความอย่างไม่ใส่ใจ

ทว่าเมื่อรูปทั้งห้าใบทยอยโหลดขึ้นมาทีละรูป

สีหน้าของจ้าวหย่งไหลก็เปลี่ยนจากหงุดหงิดรำคาญใจ กลายเป็นสับสนสงสัย และเปลี่ยนเป็นตกตะลึงตาค้างด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ท้ายที่สุดก็กลายเป็นอาการเหม่อลอย แข็งทื่อไปอย่างสิ้นเชิง

หนังสือในมือเขาร่วงตกกระทบพื้นเสียงดัง "ตุ้บ"

แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

สายตาเขาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอมือถือ อ้าปากค้างกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เขานึกถึงเรื่องการดัดแปลงที่จางหย่วนพูดกับเกาสื่อเหลียงเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนขึ้นมาได้

ตอนนั้นเขายังหัวเราะแล้วพูดกับท่านผู้การอยู่เลยว่า คนหนุ่มก็มักจะเพ้อฝัน ทะเยอทะยานเกินตัวแบบนี้แหละ

แต่เมื่อดูตอนนี้แล้ว...

จ้าวหย่งไหลรู้สึกว่าโรคหัวใจของตัวเองแทบจะกำเริบขึ้นมาจริงๆ

เขาใช้มือที่สั่นเทาค้ำโต๊ะยันตัวลุกขึ้น รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างลนลาน แล้วพุ่งพรวดออกไปนอกประตู

พลางวิ่งก็พลางติดต่อศาสตราจารย์คนอื่นๆ ไปด้วย

ใต้ตึกหอพักของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร รถเก๋งสีดำหลายคันแล่นเข้ามาทำลายความเงียบสงัดยามดึก

จ้าวหย่งไหลรีบร้อนพุ่งเข้าไปในรถ

ด้านหลังของเขายังมีศาสตราจารย์อาวุโสผมขาวโพลนอีกห้าคนตามมาติดๆ

ทุกคนล้วนเป็นระดับปรมาจารย์ชั้นครูแห่งวงการเรดาร์และอุตุนิยมวิทยาของประเทศ ทว่าในเวลานี้สีหน้าของแต่ละคนกลับเคร่งเครียดจริงจังจนความง่วงเหงาหาวนอนหายเป็นปลิดทิ้ง

"เหล่าจ้าว มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

ศาสตราจารย์ชราสวมแว่นตาคนหนึ่งเอ่ยถามพลางหอบหายใจ

"ในโทรศัพท์พูดไม่รู้เรื่องหรอก!"

จ้าวหย่งไหลกระชากประตูรถพลางหันกลับมาตะโกนลั่น

"เอาเป็นว่า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

"ไอ้เจ้าเรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนั้น อาจจะ...อาจจะพังยับเยินจนใช้การไม่ได้แล้ว!"

"อะไรนะ"

ศาสตราจารย์อาวุโสหลายคนสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

เรดาร์เครื่องนั้นคือของล้ำค่าประคบประหงมดั่งไข่ในหิน เรื่องนี้พวกเขารู้ซึ้งดียิ่งกว่าใคร

ตอนนี้กลับบอกว่าอาจจะพังจนใช้การไม่ได้งั้นหรือ

"ไอ้หนูจางหย่วนเป็นคนทำเรอะ" ศาสตราจารย์อีกคนรีบถามต่อ

"นอกจากมันแล้วจะเป็นใครไปได้อีก!"

จ้าวหย่งไหลทิ้งตัวลงนั่งในรถอย่างแรง ก่อนจะกระแทกประตูปิดเสียงดังปัง

"ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้อะไรเลย ได้ดูแค่รูปไม่กี่ใบเท่านั้นแหละ"

"ไอ้สิ่งนั้น...โดนมันดัดแปลงจนกลายเป็นตัวบ้าอะไรก็ไม่รู้ที่ฉันดูไม่ออกเลยสักนิด!"

"รีบออกรถ! ไปเขตทหารฮั่นเจียง!"

"เร็วเข้า!"

รถยนต์หลายคันสตาร์ตเครื่องทันที ยางรถเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู ก่อนจะพุ่งทะยานหายวับไปในความมืดมิดยามค่ำคืน

...

ในเวลาเดียวกัน

ณ ห้องประชุมยุทธการระดับสูงสุดของเขตทหารฮั่นเจียง แสงไฟสว่างไสว

บรรยากาศอึดอัดกดดันจนน่ากลัว

เกาสื่อเหลียงนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ใบหน้าบึ้งตึงมืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

บนโต๊ะตรงหน้าเขามีแท็บเล็ตวางอยู่เครื่องหนึ่ง บนหน้าจอแสดงภาพถ่ายของเรดาร์เครื่องนั้นอย่างเด่นชัด

ด้านข้างยังมีผู้นำของเขตทหารอีกสามคนนั่งอยู่ แต่ละคนขมวดคิ้วแน่น ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำ

ภายในห้องประชุมทั้งหมด มีเพียงเสียงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ "ต็อก ต็อก" ของเกาสื่อเหลียงเท่านั้น

"เหล่าจ้าวกับพวกถึงไหนกันแล้ว"

ในที่สุดเกาสื่อเหลียงก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ผู้นำที่อยู่ข้างๆ ก้มมองโทรศัพท์มือถือ

"รายงานท่านผู้การ ท่านผู้เฒ่าจ้าวบอกว่าอยู่บนถนนแล้วครับ อย่างช้าที่สุดไม่เกินยี่สิบนาที"

เกาสื่อเหลียงโบกมืออย่างหงุดหงิดรำคาญใจ

"ทางอันหรานล่ะ ขนของกลับมาหรือยัง"

"รายงาน ใกล้ถึงแล้วเช่นกันครับ กำลังเข้าสู่เขตทหาร"

"อืม"

เกาสื่อเหลียงขานรับคำหนึ่ง แล้วก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

เขาหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วต่อสายตรงไปหาจ้าวหย่งไหลที่ยังอยู่บนรถ

ปลายสายกดรับแทบจะในเสี้ยววินาที

"เหล่าเกา!"

น้ำเสียงของจ้าวหย่งไหลฟังดูทั้งร้อนรนและหอบเหนื่อย

"เหล่าจ้าว นายพูดความจริงกับฉันมาคำหนึ่ง!"

เกาสื่อเหลียงจ้องมองรูปถ่ายบนหน้าจอพลางเอ่ยถามทีละคำอย่างจริงจัง

"ไอ้สิ่งนี้ ในมุมมองของพวกนายที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ สรุปแล้วมันเป็นยังไงกันแน่"

"ยังพอมีทางกู้กลับมาได้ไหม"

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที

จากนั้นจึงเป็นคำตอบที่แฝงไปด้วยความคลุ้มคลั่งแทบสติแตกของจ้าวหย่งไหล

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า!"

"เกาสื่อเหลียง ฉันศึกษาวิจัยเรดาร์มาทั้งชีวิต ยังไม่เคยเห็นใครดัดแปลงแบบนี้มาก่อนเลย!"

"นี่มันไม่ใช่การดัดแปลงแล้ว นี่มันคือการเล่นพิเรนทร์ชัดๆ!"

"อุปกรณ์ระเกะระกะเละเทะพวกนั้นที่มันติดเพิ่มเข้าไป ฉันดูไม่ออกเลยสักชิ้นเดียว!"

"ตามหลักทฤษฎีแล้ว การดัดแปลงแผงวงจรหลักโดยไม่ได้มาตรฐาน อาจส่งผลให้อุปกรณ์ทั้งระบบพังพินาศกลายเป็นเศษเหล็กได้เลยนะ"

"ไอ้เด็กบ้านี่...มันกำลังเล่นต่อตัวต่อเลโก้บนเรดาร์อยู่หรือยังไงกัน!"

คำพูดของจ้าวหย่งไหลทำให้หัวใจของทุกคนในห้องประชุมดิ่งวูบลงไปทันที

กลายเป็นเศษเหล็ก

เกาสื่อเหลียงรู้สึกว่าความดันโลหิตของตัวเองกำลังพุ่งพรวดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"ความหมายของนายก็คือ อุปกรณ์มูลค่าหลายสิบล้านเครื่องนี้ โดนมันป่นปี้จนกลายเป็นขยะไปแล้วงั้นเรอะ"

"ฉันไม่ได้บอกว่ามันต้องพังแน่ๆ เสียหน่อย!"

จ้าวหย่งไหลรีบพูดเสริมขึ้นมาทันควัน

"ฉันแค่บอกว่า...ดูไม่ออก! ทุกอย่างต้องรอให้พวกเราไปถึงหน้างาน แล้วทำการตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนเสียก่อนถึงจะสรุปได้"

"ก่อนที่จะได้เห็นของจริง ฉันไม่กล้ารับประกันอะไรทั้งนั้นแหละ"

เกาสื่อเหลียงตัดสายทิ้ง แล้วกระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง

บรรยากาศภายในห้องประชุมยิ่งทวีความตึงเครียดหนักหน่วงขึ้นไปอีก

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างรู้ดีแก่ใจ แม้ปากของจ้าวหย่งไหลจะบอกว่ายังไม่แน่ชัด แต่น้ำเสียงของเขาก็บ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่างออกมาหมดแล้ว

สถานการณ์ในตอนนี้ ดูท่าจะไม่สู้ดีเอาเสียเลย