ตอนที่ 83 แกเรียกไอ้สิ่งนี้ว่าเรดาร์ปลดประจำการเนี่ยนะ

ทว่าตอนนี้ "ลูก" คนนี้กลับถูกใครบางคนจับทำศัลยกรรม ซ้ำยังสักลายพร้อยเต็มแขน จนทำให้เขารู้สึกแปลกหน้าและปวดใจยิ่งนัก

เขายื่นมือออกไป นิ้วมือสั่นระริกอยู่กลางอากาศเล็กน้อย

เกาสื่อเหลียงและเหล่าศาสตราจารย์คนอื่นต่างกลั้นหายใจ จ้องมองการกระทำของเขาตาไม่กระพริบ

จ้าวหย่งไหลหลับตาลง อาศัยความคุ้นชินของกล้ามเนื้อคลำหาตำแหน่งสวิตช์ไฟหลัก

มันเป็นปุ่มสีแดงที่มีฝาครอบป้องกันไว้

เขาเปิดฝาครอบออก แล้วใช้นิ้วชี้กดลงไปอย่างแรง

ไม่มีเสียงเดินเครื่องตามปกติที่คุ้นเคยดังขึ้น

ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นแทนที่

กลับเป็นเสียงครางกระหึ่มทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

"หึ่ง——"

เสียงนี้ไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับทำให้หัวใจของทุกคนในที่นั้นเต้นสั่นพ้องตามไปด้วยจนรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก

ไฟสัญญาณบนแผงควบคุมไม่ได้สว่างขึ้นตามลำดับเหมือนอย่างเคย

ในทางกลับกัน โมดูลระเกะระกะเหล่านั้นที่จางหย่วนติดตั้งเข้าไปเสริม กลับเริ่มกะพริบแสงสีฟ้าอันพิลึกกึกกือ

ท่อและสายไฟระโยงระยางที่พันรอบตัวเครื่องราวกับมีชีวิต ลำแสงประหลาดแล่นผ่านภายในท่ออย่างรวดเร็ว

"นี่ย์...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?" ศาสตราจารย์คนหนึ่งอุทานออกมาอย่างลืมตัว

จ้าวหย่งไหลเองก็เหวอไปเช่นกัน

เขาดูภาพตรงหน้าไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เรดาร์เครื่องนี้ ได้กลายสภาพเป็นสิ่งที่เขาไม่รู้จักไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกและสงสัยอยู่นั้น

ด้านบนสุดของเรดาร์ แผงเสาอากาศส่งสัญญาณตัวใหม่ทั้งหกแผงที่กางออกราวกับกลีบดอกไม้ ก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอย่างรุนแรง

คลื่นพลังงานที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผ่กระจายออกไปในพริบตาโดยมีแผงเสาอากาศส่งสัญญาณนั้นเป็นศูนย์กลาง

มันทะลวงผ่านหลังคาคอนกรีตเสริมเหล็กอันหนาเตอะของโรงซ่อมบำรุงออกไปได้อย่างง่ายดาย

……

ณ ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่งในเมืองฮั่นเจียง

"ดันเลย! ดันป้อมในเลนกลาง! จบเกมได้เลยพวกเรา!"

"เมจระวังตำแหน่งยืนด้วย! อย่าให้โดนเก็บในชุดเดียว!"

"ป่าอ้อมหลังไปล้วง ADC มัน! เชี่ยเอ๊ย! มานาฉันหมด!!"

เสียงรัวแป้นพิมพ์และเสียงตะโกนโหวกเหวกของผู้เล่นดังลั่น

ทว่าก่อนที่คริสตัลของฝั่งสีฟ้าจะระเบิดเพียงแค่วินาทีเดียว

เปรี๊ยะ!

โลกทั้งใบพลันจมดิ่งสู่ความมืดมิดในทันใด

หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องดับวูบลงพร้อมกัน

"เชี่ยไรวะ! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"คนคุมร้าน! คนคุมร้านตายห่าไปไหนแล้ววะ? ไฟดับเว้ย!"

"บัดซบ! กำลังจะได้เพนทาคิลล์อยู่แล้วเชียว! ขาดแค่อีกฮิตเดียวเอง! เพนทาคิลล์ของกู!"

"คืนเงินเลยนะโว้ย! ต้องคืนเงินเดี๋ยวนี้!"

เสียงโอดครวญโวยวายดังระงมไปทั่วทั้งร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่

คนคุมร้านคลำทางมุดออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้างงเป็นไก่ตาแตกเช่นกัน

"อย่าเพิ่งโวยวายกันครับ! เบรกเกอร์อาจจะทริป เดี๋ยวผมรีบไปดูให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

เขากำลังจะเดินไปสับคัตเอาต์ ทว่าข้างๆ ก็มีคนควักโทรศัพท์มือถือออกมา อาศัยแสงสว่างจากหน้าจอแล้วร้องอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

"เชี่ยแล้ว! พวกมึง รีบดูมือถือเร็ว!"

"ไม่มีสัญญาณว่ะ!"

"ไม่ใช่ ไม่ใช่ไม่มีสัญญาณ สัญญาณเต็มเปี่ยมเลย แต่มันเล่นเน็ตไม่ได้!"

"เครื่องกูก็เป็นเหมือนกัน!"

วัยรุ่นคนหนึ่งที่พยายามรีเฟรชหน้าเว็บจนโหลดขึ้นมาได้ ร้องขึ้นราวกับค้นพบโลกใบใหม่

"รีบดูกระทู้เร็ว! เอาอีกแล้ว! มันมาอีกแล้ว!"

"เหตุการณ์ไฟดับครั้งใหญ่เมื่อคืนวาน แม่งกลับมาอีกแล้วโว้ย!"

ข่าวนี้ทำให้ทั่วทั้งร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เงียบกริบลงในทันที

ทุกคนต่างนึกถึงเหตุการณ์ไฟดับปริศนาทั่วทั้งเมืองเมื่อคืนวานขึ้นมาได้

ความตื่นตระหนกเริ่มแผ่ขยายออกไป

"มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย? ระบบจ่ายไฟของเมืองฮั่นเจียงกากขนาดนี้เลยเหรอ?"

"กากกับผีน่ะสิ! นี่มันผิดปกติชัดๆ! เมื่อคืนก็เป็นแบบนี้ สัญญาณมือถือก็ขาดหายไปเหมือนกัน!"

"เมนต์บน ดูหนังไซไฟมากไปปะ? ฉันว่าก็แค่อุปกรณ์ขัดข้องธรรมดาๆ นั่นแหละ"

"ขัดข้องบ้านป้ามึงสิ ติดกันสองวันลามไปเกือบครึ่งเมืองเนี่ยนะ? แถมยังลามไปถึงไฟสำรองอีก อุปกรณ์บ้านมึงขัดข้องได้เทพขนาดนั้นเลยเรอะ?"

ภาพเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้ กำลังเกิดขึ้นพร้อมกันในทุกซอกทุกมุมของเมืองฮั่นเจียง

อาคารพาณิชย์ที่เคยสว่างไสว กลายสภาพเป็นป่าเหล็กกล้าอันมืดมิดในพริบตา

ในโรงเรียนที่กำลังมีการเรียนการสอนรอบค่ำ นักเรียนต่างพากันกรีดร้องระงม

ครอบครัวนับไม่ถ้วนถูกความมืดกลืนกินอีกครั้ง

บนโลกอินเทอร์เน็ต ประเด็นเกี่ยวกับ "ไฟดับปริศนาครั้งใหญ่ที่เมืองฮั่นเจียง" ถูกจุดชนวนจนลุกเป็นไฟอีกหน

การคาดเดาต่างๆ นานาผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

ทั้งทฤษฎีเอเลี่ยนบุก การซ้อมรบทางทหาร ไปจนถึงเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติ……

……

ภายในโรงซ่อมบำรุงทางทหาร

"แป๊ก"

ไฟส่องสว่างเหนือศีรษะกะพริบอยู่สองครั้ง ก่อนจะดับสนิทลง

โรงงานขนาดใหญ่ทั้งหลังพลันตกอยู่ในความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง

แหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียว มาจากเครื่องเรดาร์ที่กำลังส่งเสียงหึ่งๆ เครื่องนั้น

แสงสีฟ้าที่ไหลเวียนอยู่บนตัวเครื่อง สาดกระทบใบหน้าของเหล่าศาสตราจารย์อาวุโสจนขาวซีดไปตามๆ กัน

"เกิด...เกิดอะไรขึ้น"

"ไฟดับเหรอ"

"แล้วไฟสำรองล่ะ! รีบเปิดระบบไฟสำรองเร็วเข้า!" ศาสตราจารย์คนหนึ่งตะโกนขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

สีหน้าของเกาสื่อเหลียงในความมืดมิดย่ำแย่ถึงขีดสุด

เขาไม่ได้พูดอะไร

เอาแต่จ้องมองเครื่องจักรที่กำลังส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำเครื่องนั้นตาไม่กะพริบ

ไฟดับประหลาดเมื่อคืนวาน

มาวันนี้ ในเสี้ยววินาทีที่พวกเขาเปิดเครื่องเรดาร์นี้ มันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ครั้งเดียวอาจเป็นเรื่องบังเอิญ

แล้วสองครั้งล่ะ

โลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้นได้ยังไง!

เขาควักโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดไฟฉายอย่างรวดเร็ว ลำแสงจ้าบาดตาส่ายไปมาในความมืด

เขากดโทรออกไปยังเบอร์หนึ่งแล้วแผดเสียงใส่ปลายสายทันที

"ฉันเกาสื่อเหลียง!"

"ไปเช็กมาเดี๋ยวนี้! สายส่งกำลังไฟทั่วทั้งเขตทหาร! อะไรนะ ขาดตอนทั้งหมดงั้นเหรอ"

"แล้วไฟสำรองล่ะ แหล่งจ่ายไฟสำรองก็ใช้การไม่ได้ด้วยเหรอ?!"

คำตอบจากปลายสายทำให้หัวใจของเกาสื่อเหลียงค่อยๆ จมดิ่งลงเรื่อยๆ

เขาวางสายลงแล้วค่อยๆ หันกลับมา

แสงจากไฟฉายสาดส่องลงบนใบหน้าของจ้าวหย่งไหลที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและสับสนมึนงง

"เหล่าจ้าว..."

น้ำเสียงของเกาสื่อเหลียงแห้งผาก

"เมื่อกี้คุณบอกว่า...จะรื้อไอ้เจ้าสิ่งนี้...ทิ้งงั้นเหรอ"

ริมฝีปากของจ้าวหย่งไหลสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

รื้อ?

ตอนนี้ใครยังจะกล้าเอ่ยคำว่า "รื้อ" ออกมาอีก

ก่อนหน้านี้ พวกเขานึกว่านี่เป็นแค่เศษเหล็กที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งสร้างขึ้นมามั่วๆ เพื่อรักษาหน้าตาเท่านั้น

ทว่าตอนนี้...

"เศษเหล็ก" ชิ้นนี้ แค่กดสวิตช์เพียงครั้งเดียว ก็ทำให้ทั้งเขตทหาร หรือกระทั่งเมืองฮั่นเจียงเกือบครึ่งค่อนเมืองตกเป็นอัมพาต

นี่มันเศษเหล็กที่ไหนกัน!

นี่มันคือ...สิ่งประดิษฐ์รุ่นใหม่ที่พวกเขาไม่อาจเข้าใจได้อย่างสิ้นเชิงต่างหาก!

บรรยากาศในที่เกิดเหตุแข็งค้างจนถึงขีดสุด

ความสนใจของทุกคนได้เบี่ยงเบนไปจากประเด็นที่ว่า "จางหย่วนเป็นพวกต้มตุ๋นหรือไม่" อย่างสิ้นเชิงแล้ว

เกาสื่อเหลียงต่อสายโทรศัพท์สอบถามเรื่องการตรวจสอบวงจรไฟฟ้า

"รายงานครับ!"

"ระบบสายส่งกำลังไฟฟ้าภายในเขตทหารทำการตรวจสอบตัวเองเสร็จสิ้นแล้วครับ!"

"สายไฟทุกเส้นปกติดีทุกอย่างครับ!"

"ไม่พบจุดขัดข้องใดๆ เลยครับ!"

เกาสื่อเหลียงเพิ่งจะวางสาย ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็มีอีกสายโทรซ้อนเข้ามาทันที

รายงานที่ดังมาจากปลายสายทำเอาเขาถึงกับยืนอึ้งงันไปทั้งตัว

"นายว่ายังไงนะ"

เกาสื่อเหลียงแทบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

"วงจรไฟฟ้าในเขตทหารปกติเหรอ"

"แล้วโครงข่ายไฟฟ้าข้างนอกมันระยำอะไรกันวะ?!"

"รายงานท่านผู้การ! พวกเราเองก็ไม่ทราบแน่ชัดครับ! แต่ยืนยันได้ว่าระบบจ่ายไฟภายในเขตทหารของเราเป็นระบบแยกส่วนและยังสมบูรณ์ดีทุกอย่างครับ!"

"สถานการณ์ตอนนี้คือ โครงข่ายไฟฟ้าภายนอกเกิดเป็นอัมพาตเป็นวงกว้าง ส่งผลให้ทางฝั่งเราถูกตัดไฟตามไปด้วยครับ"

"แต่ว่าระบบไฟสำรองของเรา...ก็ดันใช้การไม่ได้เหมือนกันครับ!"

คำอธิบายนี้ ชวนให้ขนหัวลุกยิ่งกว่ารายงานที่บอกว่า "ขาดตอนทั้งหมด" เมื่อครู่นี้เสียอีก

ระบบจ่ายไฟแบบแยกส่วนของเขตทหารนั้นแน่นหนาประหนึ่งป้อมปราการเหล็ก

ยิ่งระบบไฟสำรองด้วยแล้ว มันเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหารระดับความลับขั้นสูงสุด ในทางทฤษฎีสามารถต้านทานการโจมตีจากอาวุธคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP) ได้เลยด้วยซ้ำ!

ทว่าตอนนี้ มันกลับดับสนิทไปอย่างเงียบเชียบ

เกาสื่อเหลียงกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนหลังมือปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด

เขาค่อยๆ หันกลับมา ลำแสงไฟฉายกวาดผ่านใบหน้าแต่ละคนที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา

"สายไฟของเขตทหาร...ไม่มีปัญหา"

เสียงของเขาแห้งผากราวกับกระดาษทรายถูกระทบกัน

"แต่ระบบไฟสำรองก็สตาร์ตไม่ติดเหมือนกัน"