ตอนที่ 88 ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาก็ต้องลากคอไอ้ระยำนั่นออกมาให้ได้

"ผู้อำนวยการครับ! ข้อมูลถูกตัดขาดแล้ว! ตอนนี้เรามองไม่เห็นสถานการณ์ของกลุ่มเมฆนั่นเลยครับ!"

เขาแทบจะกระโดดขึ้นจากที่นั่ง ตะโกนบอกต้วนเยว่อย่างร้อนรน

นี่สิถึงจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่สุด!

ในจังหวะวิกฤติที่ค่าพลังงานกำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขากลับกลายเป็นคนตาบอดเสียอย่างนั้น!

ไม่มีใครรู้เลยว่า เมฆดำทมิฬสุดสะพรึงที่ลอยค้ำหัวเมืองฮั่นเจียงอยู่นี้ ในวินาทีถัดไปจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวแบบไหนขึ้นมาอีก!

"จะลนลานทำไม!"

ต้วนเยว่ตวาดลั่น บังคับตัวเองให้สงบลง

เธอคลำหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อท่ามกลางความมืด แล้วเปิดฟังก์ชันไฟฉาย

ลำแสงสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ขับไล่ความตื่นตระหนกไปได้บ้าง

เธอสาวเท้าเร็วๆ ไปตรงหน้าเกาสื่อเหลียง สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ท่านผู้การคะ ต้องรีบกู้ระบบจ่ายไฟกลับมาเดี๋ยวนี้ค่ะ!"

"เราต้องคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของกลุ่มเมฆแบบเรียลไทม์ ไม่อย่างนั้นผลลัพธ์คงเกินจะคาดเดาค่ะ!"

ใบหน้าของเกาสื่อเหลียงที่สะท้อนแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ดูมืดมนและอ่านอารมณ์ไม่ออก

เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับเงยหน้าขึ้น ทอดสายตามองทะลุผ่านหน้าต่างออกไป

มองไปยังท้องฟ้าอันมืดมิดสนิทด้านนอกที่สว่างวาบขึ้นเป็นพักๆ จากแสงฟ้าแลบ

ผ่านไปหลายวินาที เขาถึงค่อยๆ ดึงสายตากลับมา แล้วพยักหน้าอย่างสุขุม

"ไปจัดการเถอะ"

เมื่อได้รับคำอนุญาต ต้วนเยว่ก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปัดหน้าจอโทรศัพท์แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์หนึ่งทันที

"ฮัลโหล ผู้อำนวยการซ่งเหรอคะ ฉันต้วนเยว่จากกรมอุตุนิยมวิทยาค่ะ!"

ทันทีที่ปลายสายรับ เธอรีบพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนเด็ดขาดจนไม่อาจปฏิเสธได้

"ระบบสายไฟในกรมของเราถูกตัดขาดทั้งหมด! อุปกรณ์ทุกอย่างหยุดทำงานหมดแล้วค่ะ!"

"ตอนนี้มีสถานการณ์ฉุกเฉินเร่งด่วนขั้นวิกฤติ ท่านผู้การเกาก็อยู่ที่นี่ด้วย! คุณรีบส่งทีมซ่อมบำรุงที่เร็วที่สุดมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!"

เธอเน้นเสียงคำว่า 'ท่านผู้การเกา' เป็นพิเศษ หวังจะกดดันอีกฝ่ายให้ถึงที่สุด

ทว่า ปฏิกิริยาของปลายสายกลับผิดคาดไปไกล

ผู้อำนวยการซ่งแห่งแผนกการไฟฟ้าไม่ได้ตอบรับปากอย่างเต็มใจเหมือนปกติ ตรงกันข้าม เขากลับตะคอกสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดจัด

"ผู้อำนวยการต้วนเหรอ? กรมอุตุนิยมวิทยาของพวกคุณก็ดับด้วยเหรอ?"

"อย่าเร่งเลย! เร่งไปก็ไม่มีประโยชน์! ส่งคนไปก็แก้ไม่ได้หรอก!"

คิ้วของต้วนเยว่ขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมทันที

"ผู้อำนวยการซ่ง! คุณหมายความว่ายังไงคะ? คุณรู้ไหมว่าตอนนี้สถานการณ์มันฉุกเฉินแค่ไหน?!"

"ผมรู้! บ้าเอ๊ย ผมรู้ดีอยู่แล้วสิ!"

เสียงของผู้อำนวยการซ่งฟังดูใกล้จะเป็นบ้าเต็มที

"มันไม่ใช่ปัญหาของกรมคุณ! ไม่ใช่ปัญหาที่ส่งคนไปตรวจซ่อมสายไฟแล้วจะแก้ได้!"

"เมื่อกี้นี้เอง โครงข่ายไฟฟ้าทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียง เป็นอัมพาตโดยสิ้นเชิงอีกรอบแล้ว!"

"ทั้งเมือง! ไฟดับอีกแล้ว!"

"เหมือนครั้งก่อนเป๊ะเลย! ตอนนี้สายโทรศัพท์ผมแทบจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย!"

"แม่มันเอ๊ย ครั้งนี้ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ผมก็ต้องลากคอไอ้ระยำที่แอบเล่นตลกอยู่เบื้องหลังออกมาให้ได้!"

คำพูดหลังจากนั้นของผู้อำนวยการซ่ง ต้วนเยว่แทบจะฟังไม่รู้เรื่องแล้ว

ในหัวของเธอมีเสียงวิ้งๆ ดังอื้ออึง หลงเหลือเพียงประโยคที่ว่า "ทั้งเมือง ไฟดับอีกแล้ว"

โทรศัพท์มือถือเลื่อนหลุดจากข้างหูอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าถอดสีจนขาวซีด

เกาสื่อเหลียงสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ สายตาคมกริบจึงตวัดมองมาทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

บรรดานายทหารและศาสตราจารย์โดยรอบต่างก็กลั้นหายใจ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ต้วนเยว่เป็นจุดเดียว

ริมฝีปากของต้วนเยว่ขยับพะงาบๆ อยู่สองสามครั้ง กว่าจะเค้นเสียงของตัวเองออกมาได้ เสียงนั้นแหบแห้งจนน่าใจหาย

"ท่านผู้การคะ..."

เธอพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"ผู้อำนวยการซ่งบอกว่า..."

"ไม่ใช่ปัญหาขัดข้องของกรมเราค่ะ"

"แต่...แต่เป็นทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียง..."

"เกิดเหตุการณ์...ไฟดับครั้งใหญ่ทั่วทั้งเมืองอีกครั้งแล้วค่ะ"

สิ้นคำพูดนี้ ลำแสงจากไฟฉายโทรศัพท์มือถือซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวในศูนย์ข้อมูลก็พลันไหววูบอย่างรุนแรง

บรรยากาศที่เพิ่งจะสงบลงได้เพียงชั่วครู่ ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ลึกล้ำและหนักอึ้งกว่าเดิมในพริบตา

อีกแล้วเหรอ?

ไฟดับครั้งใหญ่ทั่วทั้งเมือง?

ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นคนฉลาด แทบจะในวินาทีที่ได้ยินข่าวนี้

ต่างก็นึกเชื่อมโยงเรื่องทั้งหมดเข้ากับเมฆดำทมิฬสุดสะพรึงเหนือศีรษะทันที!

จ้าวหย่งไหลกับศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนสบตากัน ทั้งสองคนต่างนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันใด

หรือว่า...

หรือว่าเรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนั้น ไม่เพียงแต่สร้างกลุ่มเมฆได้เท่านั้น...

แต่ยัง... ยังสามารถปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า... ที่รุนแรงพอจะทำให้โครงข่ายไฟฟ้าของมหานครยุคใหม่เป็นอัมพาตได้ด้วยงั้นเหรอ?

หากเป็นเช่นนั้นจริง...

นั่นก็ไม่ใช่แค่ "ภัยจากมนุษย์" แล้ว

แต่มันคือมหันตภัยอย่างแท้จริง!

หมัดของเกาสื่อเหลียงกำแน่นขึ้นอย่างเงียบงันในความมืด เส้นเลือดหลังมือปูดโปน

......

ขณะเดียวกัน

ณ โรงซ่อมบำรุง เขตทหารฮั่นเจียง

ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า เม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วกระแทกลงบนหลังคาสังกะสีของโรงงาน

ส่งเสียงดังเปาะแปะถี่ยิบชวนให้รำคาญใจ

อันหรานกับทหารช่างอีกสองสามคนกำลังยืนอยู่ตรงประตูโรงงานที่เปิดกว้างพลางมองดูม่านน้ำสีขาวโพลนด้านนอก

"เชี่ยเอ๊ย ฝนตกหนักเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?"

ทหารช่างหนุ่มคนหนึ่งเดาะลิ้น

"เหมือนเทน้ำลงมาจากฟ้าเลย เมืองฮั่นเจียงของเราไม่ได้เจอฝนตกหนักขนาดนี้มากี่ปีแล้วเนี่ย?"

"นั่นน่ะสิ เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย พริบตาเดียวก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว พิลึกชะมัด"

ทหารอีกคนลูบแขนตัวเอง รู้สึกราวกับว่าละอองน้ำในอากาศแทบจะทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่ม

"ไม่รู้ว่าพวกท่านผู้การจะกลับมากันเมื่อไหร่ ฝนตกแบบนี้คงไม่หยุดง่ายๆ แน่"

อันหรานไม่ได้พูดอะไร

เธอเพียงแต่มองม่านฝนด้านนอกเงียบๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไม่รู้ทำไม ในใจเธอถึงรู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างบอกไม่ถูก

ฝนนี้มาเร็วเกินไป โหมกระหน่ำเกินไป และผิดปกติเกินไป

เธอนึกถึงจางหย่วนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

นึกถึงเรดาร์ตรวจอากาศที่เพิ่งปรับแต่งเสร็จหมาดๆ

ระหว่างสองสิ่งนี้ จะมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่?

ขณะที่เธอกำลังเหม่อลอยอยู่นั้น

"แป๊ก!"

หลอดไฟส่องสว่างทั้งหมดภายในโรงงานกะพริบอยู่สองที ก่อนจะดับพรึ่บลงกะทันหัน

โรงงานขนาดมหึมาที่เดิมทีสว่างไสวพลันตกอยู่ในความมืดมิดชนิดมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเองในพริบตา

มีเพียงม่านฝนที่สาดเข้ามาทางประตูสะท้อนกับแสงฟ้าแลบที่วาบขึ้นเป็นพักๆ บนท้องฟ้า ส่องแสงสว่างรำไรเข้ามาเพียงเล็กน้อย

"ชิบหาย! ไฟดับเหรอเนี่ย?"

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เป็นอะไรไป?"

เสียงร้องอุทานดังขึ้นหลายสายท่ามกลางความมืด

"อย่าตื่นตูมไปหน่อยเลย"

ทหารช่างรุ่นพี่ที่ดูมีประสบการณ์คนหนึ่งกลับยังใจเย็นอยู่

"ข้างนอกทั้งฟ้าร้องทั้งฝนตก ต้องมีสายไฟเส้นไหนโดนฟ้าผ่าจนไฟฟ้าลัดวงจรแล้วเบรกเกอร์ตัดแน่ๆ"

"เสี่ยวหลี่ นายไปดูที่ห้องจ่ายไฟหน่อย ยกคัตเอาต์ขึ้นใหม่อีกรอบก็ใช้ได้แล้ว"

"รับทราบครับหัวหน้า!"

พลทหารหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวหลี่ขานรับ แล้วคลำทางในความมืดมุ่งหน้าไปยังห้องจ่ายไฟ

ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆ ที่เกิดขึ้นได้ทั่วไปในวันที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง

ทว่าความไม่สบายใจในอกของอันหรานกลับขยายวงกว้างขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดในวินาทีที่แสงไฟดับวูบลง

ผ่านไปไม่นาน

พลทหารหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวหลี่ก็คลำทางสบถกระปอดกระแปดวิ่งกลับมาจากทางห้องจ่ายไฟ

"หัวหน้าครับ! ไม่ได้ผล!"

"คัตเอาต์ในห้องจ่ายไฟยังปกติดีทุกตัว! เบรกเกอร์ไม่ได้ตัดเลยสักนิด!"

"ว่าไงนะ?"

หัวหน้าหมู่มากประสบการณ์คนนั้นชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"เบรกเกอร์ไม่ตัด? แล้วทำไมไฟถึงดับล่ะ?"

"ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ!"

น้ำเสียงของเสี่ยวหลี่ส่อแววจะร้องไห้

"มืดตึ๊ดตื๋อแบบนี้ ผมแทบจะเอาหัวโขกกำแพงตายอยู่แล้ว!"

ขณะนั้นเอง ทหารช่างอีกคนก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้น แสงจากหน้าจอส่องให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตระหนกตกใจไม่แพ้กัน

"หัว... หัวหน้าครับ..."

เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

"พะ... พวกพี่ดูในกลุ่มแชตโรงงานเราสิครับ"

หัวหน้าหมู่คว้าโทรศัพท์ไปดูทันที

คนอื่นๆ ต่างก็พากันหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมากดเปิดหน้าจอ แล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยเช่นกัน