ตอนที่ 100 ผู้นำจับมือด้วยตนเอง ทั้งมหาวิทยาลัยอึ้งตาค้าง

รถหุ้มเกราะกันกระสุนของกองทัพทรงดุดันสิบคันแล่นฝ่าลูกเห็บที่ตกลงมาราวกับวันสิ้นโลก ผ่านถนนสายหลักของมหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

ขบวนรถมุ่งหน้าไปจอดนิ่งอยู่ตรงชายป่าละเมาะ ทางฝั่งตะวันออกของสนามฟุตบอลในที่สุด

เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ค่อยๆ สงบลง ทว่าเสียงลูกเห็บกระหน่ำใส่หลังคารถกลับยิ่งดังก้องชัดเจนขึ้น

ในหอประชุม บรรดานักศึกษาต่างเบียดเสียดกันอยู่ริมหน้าต่างที่แตกร้าว ชะเง้อคอเบิ่งตากว้าง

"คุณพระช่วย รถทหารของจริงนี่หว่า!" นักศึกษาชายคนหนึ่งพูดเสียงสั่น

"ยกพลมาขนาดนี้ จะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดไหนกันเนี่ย" นักศึกษาหญิงข้างๆ เอามือปิดปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

อธิการบดีกับรองอธิการบดีไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป พวกเขารุดมาที่ริมหน้าต่าง มองขบวนรถอันเกรงขามด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

"คนจากเขตทหารจะมามหาวิทยาลัยเรากะทันหันแบบนี้ได้ยังไงกัน" อธิการบดีพึมพำกับตัวเอง

รองอธิการบดีหน้าซีดเผือด มีชีวิตมาจนปูนนี้เขายังไม่เคยพบเคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน

"ดูจากท่าทาง ต้องเป็นเรื่องด่วนแน่ๆ ครับ!" เขากลืนน้ำลายเอื๊อก

"แถมรถพวกนี้... ก็ไม่ใช่รถลำเลียงพลธรรมดาด้วย"

"มันคือรถจู่โจมกันกระสุน รุ่นที่ล้ำหน้าที่สุดเลยต่างหาก!" นักศึกษาคนหนึ่งที่รู้เรื่องนี้เสริมขึ้น

น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความตื่นตะลึงระคนตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

"แม่เจ้าโว้ย หรือว่าจะมารับผู้นำเหรอเนี่ย"

"แต่นี่มันไม่ใช่ทิศทางไปตึกอธิการบดีสักหน่อย"

ทุกคนต่างกระซิบกระซาบ เสียงคาดเดาดังระงมไม่ขาดสาย

พวกเขาต่างคิดว่าขบวนรถและขุมกำลังระดับนี้ ย่อมต้องมุ่งเป้ามาหาผู้บริหารระดับสูงสุดของมหาวิทยาลัยแน่นอน

เพราะการที่ทำให้เขตทหารยกทัพมาเอิกเกริกขนาดนี้ได้ ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กเด็ดขาด

พริบตานั้น ประตูรถทหารคันนำหน้าพลันเปิดออก

ทหารติดอาวุธครบมือหลายนายก้าวลงมาก่อนเป็นกลุ่มแรก พวกเขาเคลื่อนไหวฉับไว กระจายกำลังรักษาความปลอดภัยรอบทิศทางทันที

ถัดมา เงาร่างหลายคนก็กางร่มเดินลงมาจากรถ

ผู้นำแถวไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเกาสื่อเหลียง นายทหารระดับสูงแห่งเขตทหารฮั่นเจียง

ข้างกายเขาคือต่งลี่เจี้ยน อาจารย์อาวุโสแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร รวมถึงจ้าวหย่งไหลและแกนนำฝ่ายวิจัยของสถาบันฯ อีกหลายคน

ร่มบดบังสายตาไปบางส่วน ทว่ารังสีความน่าเกรงขามที่แผ่ออกจากร่างพวกเขากลับไม่อาจบดบังได้เลย

อธิการบดีกับรองอธิการบดีจำเกาสื่อเหลียงได้ในชั่วพริบตา

"นาย... นายพลเกาเหรอครับ" อธิการบดีอุทานออกมา ใบหน้าซีดเผือดลงในทันใด

"มีผู้เฒ่าต่งกับหัวหน้าจ้าวด้วย!" รองอธิการบดีก็จำบุคคลระดับแถวหน้าเหล่านี้ได้เช่นกัน

เขาสูดหายใจเฮือก คราวนี้เกิดเรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่มขึ้นจริงๆ แล้ว!

"พวกท่าน... พวกท่านมาทำอะไรกันเนี่ย" อธิการบดีรู้สึกว่าในหัวมีเสียงวิ้งๆ ดังอื้ออึงไปหมด

เขานึกอนุมานไปเองตามสัญชาตญาณว่า บิ๊กทหารคงมารับทราบสถานการณ์เรื่องลูกเห็บตก หรือไม่ก็มีภารกิจด่วนมาประสานงานกับทางมหาวิทยาลัย

ในเมื่อมีอาจารย์และนักศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยนับหมื่นคน หากเกิดอะไรขึ้นมาย่อมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ทว่า เหนือความคาดหมายของทุกคน

เกาสื่อเหลียงและคณะไม่ได้เดินมาทางหอประชุม และไม่ได้มุ่งหน้าไปยังตึกอธิการบดี

พวกเขาเดินฝ่าลูกเห็บที่ซัดกระหน่ำ มุ่งตรงไปยังป่าละเมาะทางฝั่งขวาของสนามฟุตบอลอย่างไม่ลังเล

"เอ๋ พวกเขาจะไปไหนกันน่ะ" ต่งเฉินเกาหัวอย่างงุนงง

หลี่เชี่ยนเบิกตากว้างพลางชี้นิ้วออกไปนอกหน้าต่าง "นั่นมัน... นั่นมันป่าละเมาะไม่ใช่เหรอคะ"

อาจารย์ที่ปรึกษาดันแว่นขึ้น คิ้วขมวดมุ่น

"หรือว่าพวกเขาไม่ได้มาหาอธิการบดีกันนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง

สายตาทุกคู่ต่างมองตามร่มเหล่านั้น ไปหยุดอยู่ตรงศาลาที่ไม่สะดุดตาซึ่งซ่อนตัวอยู่ลึกเข้าไปในป่าละเมาะ

ตรงนั้น พอจะมองเห็นเงาร่างของนักศึกษาไม่กี่คนอยู่เลือนราง

ในศาลากลางป่าละเมาะ นักศึกษาสองสามคนที่วิ่งกลับหอประชุมไม่ทันกำลังนั่งขดตัวหลบฝนอยู่ด้วยกัน

พวกเขาหนาวจนตัวสั่นงันงก ทว่ากลับถูกขบวนรถทหารที่โผล่มาอย่างกะทันหันนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอย่างแรงกล้า

"เชี่ย ไม่ใช่ว่ามาจับคนร้ายหรอกนะเว้ย" นักศึกษาชายคนหนึ่งพึมพำเสียงเบา

"จับคนร้ายต้องขนรถกันกระสุนมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ" นักศึกษาหญิงอีกคนกลอกตาใส่

"ไม่แน่อาจจะมาตรวจเยี่ยมให้กำลังใจพวกเราก็ได้นะ" ใครบางคนเริ่มมโน

"แล้วก็มอบเกียรติบัตรให้พวกเรา ว่าเป็น 'นักศึกษาผู้ทรหดที่สุดท่ามกลางพายุลูกเห็บ' งี้เหรอ"

"พอเถอะแก พูดว่ามาแจกข้าวกล่องยังน่าเชื่อกว่าอีก!"

ในขณะที่พวกเขากำลังพล่ามเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น คณะของเกาสื่อเหลียงก็เดินเข้ามาใกล้แล้ว

ลูกเห็บตกกระทบร่มเสียงดังระรัวถี่ยิบ

เกาสื่อเหลียงมองเห็นจางหย่วนที่อยู่ในศาลา สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาในทันที

เขาสาวเท้าเร็วขึ้น เดินตรงดิ่งเข้าไปหาจางหย่วน

"สหายจางหย่วน!" เกาสื่อเหลียงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกทรงพลังอันเป็นเอกลักษณ์ของทหาร

"ในที่สุดพวกเราก็หาคุณเจอเสียที!"

จางหย่วนยืนสงบนิ่งอยู่ในศาลา พยักหน้าให้เขา

"ท่านนายพลเกา ผู้เฒ่าต่ง ผอ.จ้าว" เขาเอ่ยทักทายทีละคน

เกาสื่อเหลียงเดินมาหยุดตรงหน้าจางหย่วน ยื่นมือออกไปกุมมือของจางหย่วนไว้แน่น

"ลำบากแย่เลยนะ สหายจางหย่วน!"

"สภาพอากาศแบบนี้ คุณยังคงปักหลักรออยู่ที่นี่ ช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ!"

ต่งลี่เจี้ยนก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ตบไหล่จางหย่วนเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

"เสี่ยวจางเอ๋ย เธอทำเอาพวกเราพลิกแผ่นดินหาแทบแย่เลยนะ!" เขาพูดกลั้วหัวเราะ

จ้าวหย่งไหลและบรรดาศาสตราจารย์จากสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารต่างกรูเข้ามาล้อมรอบ สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความเคารพ

"จางหย่วน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

"ดูสิ เสื้อผ้าเปียกโชกไปหมดแล้ว รีบเข้าไปนั่งให้อุ่นในรถก่อนเถอะ!"

นักศึกษาคนอื่นๆ ที่อยู่ในศาลาต่างอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตาค้างไปแล้ว

พวกเขามองภาพตรงหน้าด้วยสมองที่ว่างเปล่าขาวโพลน

น...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

ผู้บังคับบัญชาระดับสูงสุดของเขตทหาร ผู้เชี่ยวชาญระดับหัวกะทิของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร... ถึงกับบุกมาหาจางหย่วนเนี่ยนะ

เรื่องนี้ทำเอาช็อกยิ่งกว่าโดนลูกเห็บตกใส่หัวเสียอีก!

ภายในหอประชุม อธิการบดี รองอธิการบดี รวมถึงคณาจารย์และนักศึกษาทุกคนต่างมองเห็นภาพเหตุการณ์นี้ผ่านหน้าต่างอย่างชัดเจนเต็มสองตา

พลเอกเกาสื่อเหลียง ศาสตราจารย์อาวุโสต่งลี่เจี้ยน ผู้อำนวยการจ้าวหย่งไหล...

ผู้ยิ่งใหญ่ที่แค่กระทืบเท้าก็สะเทือนไปทั้งเมืองฮั่นเจียงเหล่านี้ กลับมารุมล้อมถามไถ่สารทุกข์สุกดิบนักศึกษาคนหนึ่งด้วยความห่วงใย

ยิ่งไปกว่านั้น นักศึกษาคนนั้นยังเป็นแค่ว่าที่บัณฑิตจบใหม่ของมหาวิทยาลัยพวกเขา... จางหย่วน!

อธิการบดีรู้สึกราวกับหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขย้ำเข้าอย่างจัง

เมื่อครู่นี้เขายังปวดหัวแทบระเบิดกับเรื่องพายุลูกเห็บ ยังกังวลเรื่องชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยอยู่เลย

แต่ผลลัพธ์คือ ผู้นำระดับสูงสุดของเขตทหารและสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารไม่ได้มาหาเขาที่เป็นอธิการบดีสักนิด

ทว่าตั้งใจดั้นด้นมาเพื่อหานักศึกษาธรรมดาๆ แสนธรรมดาคนหนึ่งในมหาวิทยาลัยของเขาต่างหาก!

"จ...จางหย่วนงั้นเหรอ" อธิการบดีอ้าปากค้างจนหุบไม่ลงไปนานสองนาน

ส่วนรองอธิการบดียิ่งยืนแข็งทื่อไปแล้ว แว่นตาเลื่อนไหลลงมาแตะปลายจมูกแต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด

"น...นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน" เขารู้สึกฝืดคอจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก

"ท่านนายพลเกากับพวกท่านรู้จักจางหย่วนได้ยังไง"

"แถ...แถมยังเกรงอกเกรงใจจางหย่วนขนาดนั้นอีกเนี่ยนะ"

อาจารย์ที่ปรึกษาที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง

ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าจางหย่วนเป็นพวกไม่ชอบเข้าสังคม มีนิสัยพิลึกคนอยู่เลย

ใครจะไปคิดล่ะว่า ที่เขาไม่ชอบเข้าสังคมน่ะ เป็นเพราะสังคมของเขามันอยู่สูงเกินเอื้อมต่างหาก!

หลี่เชี่ยนกับต่งเฉินก็ตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างเช่นกัน

"จางหย่วน..." หลี่เชี่ยนพึมพำกับตัวเอง สายตาเต็มไปด้วยความสับสนซับซ้อน

เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า จางหย่วนที่ดูไร้ตัวตนในสายตาคนอื่นมาโดยตลอด แท้จริงแล้วจะมีเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้

ต่งเฉินถึงกับสบถลั่นออกมาคำโต "เชี่ยเอ๊ย! ไอ้จางหย่วนมันมีแบ็กใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะ!"

ทั่วทั้งหอประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น

ทุกคนต่างถูกภาพเหตุการณ์สุดช็อกตรงหน้ากระแทกกระทั้นความรู้สึกจนพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

ความรับรู้และโลกทัศน์ของพวกเขา พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้

นายทหารระดับสูงของเขตทหารและนักวิจัยระดับแนวหน้าของประเทศ ยอมเสี่ยงชีวิตฝ่าพายุลูกเห็บราวกับวันสิ้นโลก

เคลื่อนขบวนรถขนานใหญ่เข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เพราะมีเหตุฉุกเฉินระดับชาติ

ไม่ใช่เพื่อมาหาผู้บริหารมหาวิทยาลัย และยิ่งไม่ใช่เพื่อมาร่วมพิธีจบการศึกษา

พวกเขามาเพียงเพื่อคนคนเดียวเท่านั้น

คนคนนั้น... เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ ที่ชื่อจางหย่วน

ในวินาทีนี้ สมองของทุกคนต่างว่างเปล่าขาวโพลนไปหมดแล้ว