บทที่ 108 รังแกพี่ฉัน พวกแกตายแน่!

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน คิดว่าถือเศษเหล็กพวกนั้นแล้วจะขู่กูได้เหรอวะ?

ตอนที่กูใช้ของพรรค์นี้ขู่คน มึงยังนอนดูดนมแม่ไม่รู้ประสีประสาอยู่เลย…”

เผยเซี่ยงหนานเป็นฝ่ายได้สติก่อน แม้สายตาของเจ้าเด็กเจียงชวนจะเย็นเยียบจนดูน่ากลัวอยู่บ้าง

แต่มันก็แค่เด็กสิ้นกลิ่นน้ำนม ไร้พ่อขาดแม่คนหนึ่ง โตมาจนป่านนี้ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีเรื่องชกต่อยกับใครในหมู่บ้านสักครั้ง

เขาไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าเด็กนี่จะกล้าลงไม้ลงมือจริงๆ