บทที่ 119 15 ล้านหยวน ขาดตัว ไม่ลดแม้แต่แดงเดียว

เจียงชวนนั่งกินมื้อเช้าไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน ผิดกับซูเจิ้งเทียนและซูเสี่ยวเสี่ยวที่ร้อนรนจนแทบจะนั่งไม่ติด

ใจจริงพวกเขาอยากจะถามเรื่องไพลินกับเจียงชวนแทบแย่ แต่เห็นเขากำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย จึงได้แต่อดรนทนไว้หลายต่อหลายรอบ

จวงจิ้งก็คอยคีบอาหารเช้าเลิศรสสารพัดอย่างให้เจียงชวนไม่หยุด ส่วนเจียงชวนก็กินอย่างเอร็ดอร่อยสำราญใจ…

ดูออกเลยว่าคำเยินยอเมื่อครู่นี้ทำให้จวงจิ้งปลื้มอกปลื้มใจเอามากๆ

พอกินมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย ทุกคนถึงได้ย้ายมานั่งที่ห้องนั่งเล่น