บทที่ 139 แล่นเรือกลับ! เก็บเกี่ยวเต็มลำเรือ

อากังที่อยู่ข้างๆ ก็หยิบพลั่วอันเล็กขึ้นมาช่วยแคะเพรียงออกด้วยเช่นกัน

ความสามารถในการเกาะติดของเพรียงพวกนี้นับว่าร้ายกาจเอามากๆ พอนานวันเข้า มันก็จะฝังตัวเติบโตกลืนเข้าไปในกระดองและเนื้อของเต่าทะเลรวมถึงสัตว์อื่นๆ ที่ถูกเกาะจนแทบแยกไม่ออก

เจียงชวนกับอากังแซะไปก็รู้สึกคลายเครียดดีเหลือเกิน ยิ่งเวลาที่งัดหลุดออกมาเป็นแผ่นใหญ่ๆ ในใจมันชวนให้รู้สึกฟินและสะใจบอกไม่ถูก

สำหรับคนที่มีอาการย้ำคิดย้ำทำ การได้นั่งแซะเพรียงแบบนี้ถือเป็นอะไรที่เพลิดเพลินเจริญใจขั้นสุด

ทว่าสำหรับเจ้าเต่ายักษ์แล้ว มันไม่ได้มีความสุขด้วยเลยสักนิด เพราะทุกครั้งที่เพรียงแผ่นใหญ่ถูกงัดหลุดออกไป ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านจนตัวมันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง