บทที่ 149 ตะลึงงัน การเลื่อนระดับสุดพิศวงของไข่มุกวิญญาณน้ำ

ยื้อยุดกันอยู่ตั้งนาน เจียงชวนก็ยังยืนกรานไม่ยอมรับ สุดท้ายคุณปู่ก็จำต้องยอมแพ้

เจียงชวนเริ่มชวนคุยแก้เขิน "คุณปู่ครับ ตอนนี้เรือลำนั้นของบ้านคุณปู่ไม่อยู่แล้ว ต่อไปคิดไว้หรือยังครับว่าจะใช้ชีวิตยังไง? เรือลำนั้นคงสำคัญกับบ้านคุณปู่มากเลยใช่ไหมครับ"

"จริงๆ แล้ว… การที่เรือประมงหายไป สำหรับพวกเราอาจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไปหรอกนะ เจ้าเด็กแสบสองคนนี้ไม่ค่อยเชื่อฟังปู่ ชอบแอบขับเรือออกไปจับปลาอยู่เรื่อย ทะเลมันอันตรายขนาดไหน ต่อให้เป็นชาวประมงแก่เจนคลื่นก็ยังเอาตัวเองให้รอดได้ยาก นับประสาอะไรกับเด็กพวกนี้ ตอนนี้ไม่มีเรือแล้ว สองคนนั้นคงยอมอยู่นิ่งๆ เสียที ที่บ้านยังมีที่ดินอยู่อีกไม่กี่ไร่ ปู่กะว่าจะให้พวกมันช่วยทำไร่ทำนากับปู่ไป… ถึงเงินจะไม่ได้เยอะแยะอะไร แต่ก็น่าจะพอถูไถประทังชีวิตไปได้!" คุณปู่ดูจะปล่อยวางได้มาก ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเปิดกว้าง

ท้ายที่สุดแล้วทุกเรื่องย่อมมีสองด้าน เรื่องที่มองว่าเลวร้ายก็อาจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป ตอนนี้ไม่มีเรือประมงแล้ว อันตรายเฉียดตายแบบวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นอีก

"คุณปู่มองโลกในแง่ดีจริงๆ ครับ" เจียงชวนยิ้มพลางเอ่ย