บทที่ 173 หรือว่า… ให้ฉันช่วยเป่าให้ไหม

เมื่อเห็นว่าเจียงชวนยังนิ่งเงียบ เผยเซี่ยงหนานจึงพูดต่อ "เสี่ยวชวน ทุกคำที่ฉันพูดไปเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น เรื่องก่อนหน้านี้พวกเรามันวู่วามไปเอง ยอดคนย่อมรู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว หวังว่านายจะใจกว้าง ไม่ถือสาความบุ่มบ่ามของพวกเรานะ"

"สำนวนลิเกฉะมัด นึกว่าหลุดมาจากหนังจีนกำลังภายในซะอีก ช่างเถอะ ในเมื่อน้าเอ่ยปากขอโทษแล้ว ผมก็ไม่ใช่คนใจแคบอะไร ต่อไปถ้าพวกน้าไม่มาหาเรื่องผม ผมก็ไม่มีเวลาว่างพอจะไปยุ่งด้วยหรอก…"

ความจริงเจียงชวนไม่ได้เก็บเรื่องของสองพี่น้องคู่นี้มาใส่ใจอยู่แล้ว

อาจเพราะช่วงนี้กำลังยุ่ง หรืออาจเพราะสถานะที่เปลี่ยนไปทำให้มุมมองความคิดของเขาเปลี่ยนตาม

เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เขาจึงไม่คิดจะเอาความ อีกอย่างทุกคนก็เป็นชาวบ้านหาเช้ากินค่ำในหมู่บ้านชิงหลงเหมือนกัน ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้นเกินไป เขาก็ไม่อยากไปจ้องล้างจ้องผลาญใคร