บทที่ 182 ร่ำสุราสนทนาอย่างชื่นมื่นกับลู่กั๋วเฉียง

“ขอโทษด้วยครับพี่ลู่ เป็นผมเองที่ดันคิดอกุศลไปแบบนั้น” เจียงชวนหน้าแดง พูดอย่างเก้อเขิน

“ไม่เป็นไรหรอก! เรื่องนี้โทษเธอไม่ได้หรอกนะ

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่สังคมสมัยนี้เปลี่ยนไปเร็วเกิน มีเรื่องพรรค์นี้ให้เห็นอยู่บ่อยๆ

เพราะงั้นเมื่อกี้เธอจะคิดไปทางนั้นก็เป็นเรื่องธรรมดา…” ลู่เซิ่งหนานยิ้มอย่างใจกว้าง ไม่ได้ถือสาหาความ

อันที่จริงพอมาถึงจุดนี้และอายุขนาดนี้ เรื่องพิลึกพิลั่นอะไรเธอก็ผ่านตามาหมดแล้ว