ตอนที่ 64 ในปืนฉันมีเทพสถิตอยู่หรือไง

ดวงตาของโซลิซาจ้องเขม็งผ่านกล้องเล็งโดยไม่กะพริบตา!

เธอเห็นเป๊ปซี่ขวดนั้นระเบิดออกอย่างรุนแรงในสายตาของเธออย่างชัดเจน!

ตัวขวดถูกกระสุนฉีกกระชากกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย น้ำอัดลมสีน้ำตาลเข้มปนฟองฟอดสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

โดนอีกแล้ว!

ทั้งที่เมื่อครู่เล็งไปที่พื้นที่ว่างข้างๆ แท้ๆ!

แต่กระสุนกลับเหมือนมีดวงตา มันปรับวิถีเองโดยอัตโนมัติ และพุ่งไประเบิดขวดน้ำอัดลมได้อย่างแม่นยำ!

"..."

โซลิซาช็อกจนพูดอะไรไม่ออกไปโดยสิ้นเชิง

เธอวางปืนลง แล้วทิ้งตัวนอนแผ่สองแขนสองขาลงบนพื้นดินทันที

เธอแหงนมองท้องฟ้าสีครามด้วยแววตาว่างเปล่า สมองถึงขั้นหยุดทำงานไปชั่วขณะ

จบกัน

โลกทัศน์ที่เคยมี... พังทลายไม่เหลือชิ้นดี

ฝีมือยิงปืนที่เธอภาคภูมิใจ ทักษะที่เธอใช้ทำมาหากินมาตลอดชีวิต พอมาอยู่ต่อหน้าปืนกระบอกนี้ กลับกลายเป็นเรื่องตลกไร้สาระไปเลย

นักฆ่าระดับท็อปบ้าบออะไรกัน

ถ้ามีปืนกระบอกนี้ อย่าว่าแต่เธอเลย

ต่อให้เป็นเด็กสามขวบที่ไม่เคยจับปืนมาก่อน ก็กลายเป็นมือปืนพระกาฬที่ยิงร้อยนัดเข้าเป้าร้อยนัดได้สบายๆ!

จางหย่วน...

ผู้ชายคนนั้น มีความเป็นมายังไงกันแน่?

เทคโนโลยีที่เขาถือครองอยู่ มันคือศาสตร์ลึกล้ำระดับไหนกันเชียว?

เทคโนโลยีแบบนี้ หากคนภายนอกล่วงรู้เข้า มันมากพอจะทำให้เกิดแผ่นดินไหวสะเทือนไปทั่วโลกได้เลย!

ไม่ว่าประเทศไหน หรือองค์กรใด ย่อมต้องยอมคลั่งเพื่อแย่งชิงมันมาให้ได้!

แต่เขากลับเปิดร้านซ่อมเล็กๆ ทำตัวสบายอารมณ์อยู่เนี่ยนะ

แถมยังมองเทคโนโลยีสะเทือนฟ้าดินพวกนี้ เป็นแค่ "บริการซ่อมบำรุง" ทั่วไปงั้นเหรอ?

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่โซลิซาเกิดความอยากรู้อยากเห็นในตัวใครคนหนึ่งรุนแรงขนาดนี้

เธอรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ตนเองต้องกลับไปพบเขาอีกสักครั้ง

ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น

เธอจะไปขอบคุณเขา

ขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง

จากนั้นก็อยากจะถามดูว่า... "อุปกรณ์เพิ่มความแม่นยำ" ชิ้นนี้ สามารถผลิตจำนวนมากได้หรือไม่?

ถ้าทำได้ล่ะก็... เรื่องราคา คุยกันได้ไม่อั้น!

พอคิดได้เช่นนั้น เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างคล่องแคล่ว

ความสับสนในแววตามลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันร้อนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เธอถอดแยกชิ้นส่วน M24 อย่างรวดเร็ว เก็บลงกล่อง แล้วก้มลงเก็บปลอกกระสุนทั้งสองนัดบนพื้น

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็ขึ้นรถ เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานลงจากเขาทันที

เธอแวะกลับไปยังตำแหน่งเป้าหมายที่ใช้ยิงทดสอบเมื่อครู่ก่อน

จัดการเก็บกวาดเศษซากขวดน้ำอัดลมและคราบไข่ไก่บนพื้นจนสะอาดเอี่ยม แล้วยัดลงถุงขยะ

ไม่หลงเหลือร่องรอยไว้แม้แต่น้อย

จากนั้นจึงขับรถออกจากภูเขารกร้าง มุ่งหน้าตรงไปยังมหาวิทยาลัย

อีกด้านหนึ่ง

ภายในโรงงาน

จางหย่วนปัดฝุ่นออกจากมือ พลางพ่นลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เรียบร้อย

เจ้าเครื่องจักรขนาดยักษ์ตรงหน้านี้ ก็คือเรดาร์ตรวจอากาศที่ทางกองทัพวานให้เขาช่วยซ่อมแซมนั่นเอง

หลังจากง่วนอยู่กับมันมาตลอดทั้งช่วงเช้า

ส่วนโครงสร้างกลไกหลักและชุดรับส่งสัญญาณของเรดาร์ที่ถูกฟ้าผ่าจนไหม้เกรียม บัดนี้ได้รับการซ่อมแซมเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้ว

สายตาของเขาเบนไปมองยังโต๊ะควบคุมข้อมูลคอมพิวเตอร์ที่ตั้งคู่กันอยู่ข้างๆ

ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่

ฝาครอบแผงควบคุมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีคล้ำดำ ในอากาศยังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไหม้ของชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์

เรดาร์ซ่อมเสร็จแล้วก็จริง แต่ "สมองกล" ที่คอยประมวลผลและวิเคราะห์ข้อมูลตัวนี้ เห็นได้ชัดว่าโดนลูกหลงจนเละเทะไปด้วย

"พัลส์แม่เหล็กไฟฟ้าจากฟ้าผ่า... ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริงๆ"

จางหย่วนเดาะลิ้น

เขาเหลือบมองเวลา

ฝั่งทหารค่อนข้างเกรงใจ บอกแค่ให้เขาช่วยทำให้เร็วที่สุด แต่ไม่ได้ขีดเส้นตายเอาไว้

สู้กลับไปกินข้าวที่มหา'ลัยก่อน นอนกลางวันสักตื่น พอชาร์จพลังเต็มที่แล้วค่อยกลับมาลุยกับแผงวงจรพวกนี้ต่อดีกว่า

ทำงานสลับพักผ่อน ประสิทธิภาพถึงจะดีที่สุด

คนอย่างจางหย่วนไม่เคยชอบทรมานตัวเองอยู่แล้ว

เขาเก็บกวาดของง่ายๆ เก็บเครื่องมือทั่วไปที่ไม่ค่อยดูเป็น "เทคโนโลยีล้ำยุค" ให้เข้าที่ แล้วหันหลังเดินออกจากโรงงานไป

...

ในเวลาเดียวกัน

มหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

โซลิซาเปลี่ยนมาสวมชุดทำงานสุภาพของผู้หญิง เสื้อเชิ้ตชีฟองแมตช์กับกระโปรงทรงสอบ

ขับเน้นทรวดทรงองเอวอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของเธอออกมาได้อย่างหมดจด

ไม่มีทางที่ใครจะนำอาจารย์สาวในมหาวิทยาลัยตรงหน้านี้ ไปเชื่อมโยงกับนักฆ่าระดับท็อปที่ปลิดชีพเป้าหมายจากระยะพันเมตรได้ลงคอ

เธอเดินทอดน่องอยู่บนทางเดินใต้ร่มไม้ในมหาวิทยาลัย เตรียมตัวจะไปเข้าสอนในคาบแรกของช่วงบ่าย

ทว่าจิตใจของเธอ กลับไม่อาจสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย

ในหัวยังคงฉายภาพเหตุการณ์อันน่าตกตะลึงบนเขาเร้นลับเมื่อช่วงสายซ้ำไปซ้ำมา

โซลิซาสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบลง

ยิ่งในใจปั่นป่วนว้าวุ่นเท่าไร ภายนอกก็ยิ่งต้องนิ่งสงบให้มากเท่านั้น

นี่คือกฎเหล็กแห่งการเอาชีวิตรอดที่ฝังลึกเข้ากระดูกดำ จากการเฉียดความตายมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหน้าก็สะดุดตาเธอเข้า

เป็นนักศึกษาชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เรียบง่าย รูปร่างสูงโปร่ง ก้าวย่างอย่างสบายอารมณ์

แค่เพียงแผ่นหลัง กลับทำให้เธอรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด

เหมือนกับ...เคยเห็นที่ไหนมาก่อน?

โซลิซาขมวดคิ้วเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น

ใช่เถ้าแก่ร้านซ่อมคนนั้นหรือเปล่า?

ไม่สิ คงไม่ใช่หรอก

มหาวิทยาลัยกว้างใหญ่ขนาดนี้ นักศึกษาก็มีตั้งมากมาย คนที่มีรูปร่างคล้ายกันพบเห็นได้ถมเถไป

เธอส่ายหน้า ปัดความคิดที่ไม่น่าเป็นไปได้นี้ทิ้งไป

ตัวเธอคงจะเพี้ยนไปแล้วจริงๆ

ตอนนี้ในหัวถึงได้มีแต่เรื่องของผู้ชายคนนั้น

เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ คือต้องสอนคาบบ่ายให้เสร็จเสียก่อน

จากนั้นเธอค่อยไปที่ร้านของเขา

เธอต้องเค้นเอาคำตอบจากปากเขาให้ได้!

โซลิซาสะกดอารมณ์พลุ่งพล่านในใจ เร่งฝีเท้าตรงไปยังอาคารเรียน

...

บ่ายสองโมงตรง

จางหย่วนนอนหลับเต็มอิ่มไปตื่นหนึ่งในหอพัก เขายืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ

พักกลางวันเสร็จแล้ว ได้เวลาทำงานต่อเสียที

เขาเดินกลับมาที่โรงงานร้างแห่งนั้นอีกครั้ง

จางหย่วนเดินตรงดิ่งไปยังเรดาร์ที่โดนฟ้าผ่าตัวนั้น

เขาไม่ได้หยิบเครื่องมือธรรมดาๆ ที่ใช้เมื่อตอนสายออกมา

เพียงแค่พลิกข้อมือ ชุดเครื่องมือความเที่ยงตรงสูงที่เปล่งประกายจางๆ ก็พลันปรากฏขึ้นมาบนมือของเขาจากความว่างเปล่า

ไขควง มัลติมิเตอร์ ปากคีบ หัวแร้งบัดกรี...

"ใช้ของของตัวเองนี่แหละคล่องมือที่สุด"

จางหย่วนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ในเวลาเดียวกัน "วิชาซ่อมอิเล็กทรอนิกส์ระดับปรมาจารย์" ที่เขาซื้อไว้ตั้งนานแล้ว ก็เริ่มแผ่ผลลัพธ์การทำงานขึ้นในหัว

แท่นข้อมูลเกรดกองทัพตรงหน้านี้ ในสายตาคนอื่นอาจดูซับซ้อนอย่างยิ่ง หรือกระทั่งเรียกได้ว่าเป็น "เคสหมดทางเยียวยา"

ทว่าในสายตาของเขา โครงสร้างภายในและแนวการเดินวงจรกลับแจ่มแจ้งกระจ่างชัดในพริบตา ง่ายดายราวกับตัวต่อบล็อกของเล่นเด็ก

เขาแกะฝาครอบตัวเครื่องออกอย่างชำนาญ

กลิ่นไหม้เกรียมฉุนกึกพวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า

สภาพข้างในนั้น บรรยายได้แค่คำว่า "เละไม่มีชิ้นดี" เท่านั้น

บนแผงวงจรมีรอยไหม้เกรียมอยู่เกลื่อนกลาด ลายวงจรจำนวนมากละลายขาดและไหม้ติดกันเป็นก้อน

หากเป็นช่างซ่อมคนอื่นมาเห็นสภาพนี้ เกรงว่าคงเซ็นใบมรณบัตรให้มันทันทีโดยไม่ต้องคิด

ทว่าจางหย่วนเพียงแค่กวาดตามองรอบหนึ่ง

สองมือของเขาก็เริ่มขยับ

นิ้วมือของจางหย่วนพลิ้วไหวไปตามแนวสายไฟและชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์อันละเอียดอ่อนเหล่านั้น

ตัดสาย ตรวจเช็ก โยงสาย ต่อวงจรใหม่...

ลำดับขั้นตอนอันซับซ้อน เมื่ออยู่ใต้เงื้อมมือของเขา กลับดูง่ายดายคล่องแคล่วราวกับกำลังสะบัดพู่กันวาดภาพ

ไม่นาน เขาก็ระบุจุดที่เป็นหัวใจของปัญหาได้

"กะไว้แล้วเชียว"

สายตาของเขาหยุดลงตรงชิปขนาดเท่าเล็บมือชิ้นหนึ่ง

ตรงใจกลางชิป มีรอยไหม้เกรียมปรากฏอยู่จุดหนึ่ง

ชิป DTE

ชิปประมวลผลหลักของอุปกรณ์เทอร์มินัลข้อมูล

พัลส์สายฟ้าฟาดลูกนั้น หลังจากทะลวงผ่านการป้องกันทีละชั้น ในที่สุดก็เทพลังงานทั้งหมดถล่มลงมาที่ตรงนี้

ชิปตัวนี้พังยับเยินจนหมดสภาพไปเรียบร้อยแล้ว

จางหย่วนหยิบปากกาตรวจวัดออกมาจากมิติระบบอีกอัน ก่อนจะแตะเบาๆ ลงบนวงจรรอบๆ ตัวชิป

"ติ๊ด—"

ปากกาตรวจวัดส่งเสียงร้องสั้นๆ ลำแสงเสมือนจริงฉายวาบขึ้นกลางอากาศ แสดงแถบกระแสข้อมูลอันซับซ้อนออกมาเป็นพรืด

"ชิปหลักพังยับ ลามไปทำให้สายจ่ายไฟหลักขาดไปสามเส้น"

"แถมยังมีตัวเก็บประจุอีกสิบเจ็ดตัว กับตัวต้านทานอีกสี่สิบสองตัวที่รับโหลดเกินจนไหม้ทะลุ..."