ตอนที่ 78 ปฏิเสธบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยี! แล้วมาเฝ้าร้านซ่อมซอมซ่อ

ความจอแจรอบด้านและความใจหายในวันอำลา แทบไม่ได้ส่งผลต่อจิตใจของเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาอาจจะมีความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้างจริง ๆ แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นความแน่วแน่มั่นใจที่จะก้าวเข้าสู่การเดินทางบทใหม่มากกว่า

ส่วนเรื่องความกังวลว่าจะหางานไม่ได้น่ะเหรอ?

เรื่องพรรค์นั้นมันเกี่ยวอะไรกับเขาแม้แต่สตางค์แดงเดียวล่ะ?

"แม่งเอ๊ย เมื่อคืนกูโมโหแทบตาย!"

เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งกัดปาท่องโก๋ในมือเข้าเต็มคำพลางบ่นอุบด้วยความแค้นเคือง

"อุตส่าห์มุดเน็ตออกไปปะทะฝีปากกับพวกเวรนั่น สรุปฝั่งนู้นคนเยอะแถมปากหมาฉิบหาย กูเลยด่าสู้มันไม่ได้เลยเนี่ย!"

เพื่อนอีกคนก็มีสีหน้าเซ็งจัดพอกัน

"ก็จริงดิ! สอบอังกฤษระดับสี่ยังไม่ผ่านเลย ต้องมานั่งเปิดแอปแปลภาษาไปด่าไป โคตรเสียเหลี่ยมเลยว่ะ!"

"ระบบจ่ายไฟบ้านเราก็ปกติดีแท้ ๆ พวกมันเอาสิทธิ์อะไรมาพูดจาหมา ๆ ใส่พวกเราวะ!"

จางหย่วนได้ยินเพื่อน ๆ บ่นกันอุบก็รู้สึกขำไม่ออกบอกไม่ถูก

แต่ดูท่ารอบนี้จะเดือดกันเอาเรื่องทีเดียว

เขาจึงได้แต่ก้มหน้าซดโจ๊กเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร

พอกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งกลุ่มก็เดินออกจากโรงอาหาร

แสงแดดกำลังอบอุ่นพอดี

นักศึกษาจำนวนไม่น้อยต่างพากันถ่ายรูปเป็นที่ระลึกหน้าอาคารแลนด์มาร์กของมหาวิทยาลัย

"จางหย่วน!"

เสียงใส ๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

จางหย่วนหันกลับไปมอง ก็เห็นหลี่เชี่ยนดาวเด่นประจำห้องกำลังวิ่งเหยาะ ๆ ตรงเข้ามา โดยมีเพื่อนผู้หญิงอีกสองสามคนเดินตามมาด้วย

"พวกเราขอ...ขอถ่ายรูปคู่กับเธอหน่อยได้ไหม?"

แก้มของหลี่เชี่ยนขึ้นสีแดงระเรื่อ แววตาแฝงความคาดหวังอยู่ไม่น้อย

"ได้สิครับ"

จางหย่วนยิ้มตอบ

พวกผู้หญิงรีบกรูเข้ามาล้อมรอบจางหย่วนทันที พลางชูสองนิ้วโพสท่ากันสารพัด

พอถ่ายเสร็จ หลี่เชี่ยนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

เธอได้ยินมาว่าจางหย่วนไปเปิดร้านซ่อมอยู่ข้างนอกมหาวิทยาลัย แถมกิจการยังไปได้สวย เลยอยากจะถามไถ่รายละเอียดดูสักหน่อย

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอกลับรู้สึกว่ามันอาจจะไม่ค่อยเหมาะ จึงกลืนคำพูดพวกนั้นกลับลงคอไป

"ขอบใจนะจางหย่วน ยินดีด้วยที่เรียนจบนะ!"

"ยินดีด้วยที่เรียนจบเหมือนกันครับ"

จางหย่วนเพิ่งจะบอกลาพวกเธอเสร็จ ก็มีมือข้างหนึ่งตบลงบนบ่าของเขาจากด้านหลัง

"ใช้ได้นี่หว่าไอ้น้อง เดี๋ยวนี้เลื่อนขั้นเป็นขวัญใจสาว ๆ แล้วเหรอวะ?"

กวนอี้เฟิงนั่นเอง

ด้านข้างยังมีพวกต่งเฉิน ฉีเจียง และต้วนหยางยืนอยู่ด้วยกัน

ฉีเจียงขยิบหูขยิบตาแซวอย่างสนุกปาก "พี่หย่วนของเราเสน่ห์แรงไม่ตกยุคจริง ๆ เว้ย!"

จางหย่วนคร้านจะสนใจพวกมัน

ทันใดนั้น ฉีเจียงก็ชี้มือไปยังกลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลพลางตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

"ดูนั่นเร็ว! อาจารย์โซลิซานี่หว่า!"

ทุกคนมองตามทิศที่เขาชี้ไป

เห็นเพียงโซลิซากำลังถูกนักศึกษากลุ่มใหญ่รุมล้อมอยู่ตรงกลาง ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน และกำลังยืนถ่ายรูปร่วมกับนักศึกษาทีละกลุ่มอย่างใจเย็น

"เชี่ยเอ๊ย อาจารย์โซนี่ฮอตชะมัดเลยว่ะ!"

ฉีเจียงมองด้วยความอิจฉาตาร้อน

"ไป ๆๆ พวกเราไปถ่ายด้วยคนดิวะ!"

ต้วนหยางรีบคว้าแขนเขาไว้พลางส่ายหัวระอา

"พอเลยมึง ไม่เห็นเหรอว่าตรงนั้นเบียดกันจนแทบจะแทรกตัวเข้าไปไม่ได้อยู่แล้ว อย่าไปเสนอหน้าเลยน่า"

......

ในเวลาเดียวกัน

ณ เขตทหารฮั่นเจียง

เกาสื่อเหลียงเพิ่งจะออกกำลังกายยามเช้าเสร็จและเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขึ้นมา และมองเห็นข้อความทางวีแชทที่จางหย่วนส่งมาในทันที

"หืม?"

การเคลื่อนไหวของเกาสื่อเหลียงชะงักลง

เขาจ้องข้อความบรรทัดนั้นพลางอ่านทวนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"จัดการอุปกรณ์เสร็จแล้วงั้นเหรอ?"

"เร็วขนาดนี้เลยเนี่ยนะ?!"

เขาลุกพรวดขึ้นยืนทันที ก่อนจะเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องทำงาน

สภาพความเสียหายของ "เรดาร์ตรวจการณ์" เครื่องนั้น เขาเห็นมากับตาตัวเอง

นี่มันเพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว?

นับดูเต็มที่ก็แค่สัปดาห์เศษ ๆ เองไม่ใช่รึไง?

ซ่อมเสร็จแล้วจริง ๆ แถมไอ้หนูนี่ยังบอกเองด้วยว่าจะดัดแปลงมันอีกไม่ใช่เหรอ?

เกาสื่อเหลียงอดคิดระแวงในใจไม่ได้

เร็วปานนี้...คงไม่ได้มีลูกไม้อะไรซ่อนอยู่หรอกนะ?

"ช่างมันก่อนเถอะ!"

เกาสื่อเหลียงยกหูโทรศัพท์สายในบนโต๊ะขึ้นมา แล้วต่อสายตรงถึงอันหรานทันที

"ฮัลโหล อันหรานใช่ไหม?"

"ตอนนี้เธอรีบพากำลังพลจากกองร้อยยานยนต์ ขับรถบรรทุกหนักเดินทางไปที่โรงงานของจางหย่วนเดี๋ยวนี้เลย!"

อันหรานที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

"รายงานท่านผู้การ ไปตอนนี้เลยเหรอคะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?"

เกาสื่อเหลียงเอ่ยเสียงขรึม "จางหย่วนบอกว่า ดัดแปลงอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว"

"อะไรนะคะ?!"

เสียงอุทานด้วยความตกใจของอันหรานดังทะลุออกมาจนสัมผัสได้แม้จะคุยผ่านสายโทรศัพท์

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ! มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!"

ปฏิกิริยาของเธอไม่ต่างจากเกาสื่อเหลียงเมื่อครู่นี้เลยสักนิด

เกาสื่อเหลียงเองก็ขี้เกียจจะอธิบายความยืดยาว

"ฉันไม่สนว่ามันจะเป็นไปได้หรือเปล่า ภารกิจของเธอตอนนี้ คือรีบขนอุปกรณ์เครื่องนั้นกลับมาให้ฉันอย่างครบถ้วนสมบูรณ์เดี๋ยวนี้!"

"ฉันจะขอดูด้วยตาตัวเองสักหน่อย ว่าเจ้าหนุ่มนั่นมันเล่นลูกไม้อะไรกันแน่!"

"รับทราบค่ะ! รับรองว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จค่ะ!"

อันหรานไม่กล้ารอช้า รีบวางสายโทรศัพท์แล้วเรียกพลขับมาคนหนึ่ง ก่อนจะบึ่งไปยังโรงรถอย่างรวดเร็ว

พลขับที่ขับรถเป็นทหารเก่ารุ่นเก๋า เขาสตาร์ตเครื่องยนต์รถบรรทุกไปพลางชวนอันหรานคุยไปพลาง

"เสี่ยวอัน พวกเรากำลังจะไปขนของล้ำค่าอะไรกันเหรอ ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?"

อันหรานนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ คิ้วขมวดมุ่น

"ก็ไอ้ตัวเบ้อเริ่มที่ไปขนมารอบที่แล้วนั่นแหละค่ะ"

พลขับรุ่นเก๋าได้ยินเข้า พวงมาลัยก็แทบจะหลุดจากมือ

"อะไรนะ ไอ้ซากที่แทบจะเป็นเศษเหล็กนั่นน่ะนะ?"

"เห็นบอกว่า... ซ่อมเสร็จแล้วค่ะ"

น้ำเสียงของอันหรานก็เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจเช่นกัน

"ซ่อมเสร็จแล้วเนี่ยนะ?"

พลขับรุ่นเก๋าหัวเราะร่า

"ล้อกันเล่นหรือเปล่า!"

"พวกเราไปเที่ยวนี้ จะไม่เสียเที่ยวเปล่าใช่ไหมเนี่ย?"

ทว่าในมหาวิทยาลัย จู่ๆ เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นผิดที่ผิดทางก็แทรกเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด

"จางหย่วน!"

ทุกคนหันกลับไปมอง

เห็นเพียงอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขาใบหน้ามืดครึ้ม กำลังแหวกฝูงชนเดินดุ่มๆ ตรงมาทางนี้ด้วยท่าทางดุดัน

เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบๆ ในแววตามีแต่เปลวเพลิงโทสะที่ไม่อาจสะกดกลั้น

ในพิธีจบการศึกษา รอบด้านเต็มไปด้วยนักศึกษาและผู้ปกครองที่เปี่ยมสุข สีหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเขาจึงดูขัดตาเป็นพิเศษ

"อาจารย์ มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?"

จางหย่วนเดินเข้าไปหา

อาจารย์ที่ปรึกษาเข้ามาถึงก็เปิดฉากตวาดซักไซ้ไล่เลียงยกใหญ่ เสียงดังจนเพื่อนนักศึกษาโดยรอบต่างหันมามองกันหมด

"ทำไมวันนี้เธอไม่ไปสัมภาษณ์งานกับบริษัทที่ฉันฝากฝังให้!"

"ฉันถามอยู่นี่ไง! ทำไมถึงไม่ไป!"

เขาโกรธจนอกสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง

"ฉันอุตส่าห์บากหน้าใช้เส้นสายหาโอกาสนี้มาให้เธอแท้ๆ! เธอรู้ไหมว่านั่นมันที่ไหน?!"

"บริษัทเทคโนโลยีชั้นนำระดับประเทศเชียวนะ! แผนกวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีล้ำสมัยที่เพิ่งตั้งขึ้นมาใหม่ของพวกเขาน่ะ!"

"มหาบัณฑิต ดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยดังๆ ตั้งกี่คนแย่งกันหัวแทบแตกยังเข้าไม่ได้เลย!"

"ผู้อำนวยการของเขาเห็นแก่หน้าฉันหรอกนะ ถึงได้ให้โอกาสนี้กับเธอ!"

"บอกว่าเป็นสัมภาษณ์งาน แต่จริงๆ แค่ไปตามขั้นตอนเท่านั้นเอง! เธอดีนักนะ ชิ่งเบี้ยวนัดเขาหน้าตาเฉย! หน้าฉันถูกเธอทำให้พังยับเยินหมดแล้ว!"

อาจารย์ที่ปรึกษายิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์ น้ำลายแทบจะกระเด็นรดหน้าจางหย่วน

เพื่อนนักศึกษาโดยรอบพอได้ยินคำว่า "บริษัทเทคโนโลยีชั้นนำ" ต่างก็เผยสีหน้าอิจฉาออกมา

นั่นคือยักษ์ใหญ่ตัวจริงในวงการเลยนะ เกณฑ์การรับสมัครงานในรั้วมหาวิทยาลัยสูงลิบลิ่วจนน่ากลัว คนที่เข้าไปได้ล้วนเป็นลูกรักพระเจ้าทั้งนั้น

พวกต่งเฉินกับฉีเจียงเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

ฉีเจียงสะกิดแขนจางหย่วน กระซิบเสียงเบา

"ไอ้เสือ แกไปเก่งกาจมาจากไหนวะเนี่ย? อาจารย์ที่ปรึกษาหางานดีขนาดนี้ให้แกเลยเหรอ?"

จางหย่วนไม่ได้สนใจเขา ได้แต่มองอาจารย์ที่ปรึกษาที่กำลังเดือดดาล แล้วกล่าวขอโทษอย่างสงบนิ่ง

"ขอโทษด้วยครับอาจารย์"

"ที่สร้างความเดือดร้อนให้อาจารย์ครับ"

"แต่ว่า ผมเคยบอกอาจารย์ไปแล้วนะครับว่าผมมีแผนการของตัวเองแล้ว ไม่ได้คิดจะไปทำงานในบริษัท"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา โทสะของอาจารย์ที่ปรึกษาก็พวยพุ่งขึ้นมาอีกระลอก

"ที่เธอว่านั่นมันเรียกว่าแผนการเรอะ!"

"ทนกอดไอ้ร้านซ่อมซอมซ่อนั่นของเธอ จะไปมีอนาคตอะไรได้!"

อาจารย์ที่ปรึกษาชี้นิ้วใส่หน้าเขา ด่าทอด้วยความโมโหที่ไม่ได้ดั่งใจ

"เธอเป็นนักศึกษาที่มีพรสวรรค์ที่สุดในคณะของเรา ความสามารถของเธอควรจะเอาไปใช้ในงานวิจัยและพัฒนาชั้นแนวหน้า"

"ไม่ใช่มาอุดอู้อยู่ในรูแคบๆ ซ่อมนู่นปะนี่แบบนั้น! เธอกำลังผลาญชีวิตตัวเองชัดๆ!"

หลี่เชี่ยนกับเจียงเสี่ยวซินและพวกผู้หญิงอีกสองสามคนก็เดินเข้ามา

หลี่เชี่ยนมองจางหย่วน แววตาแฝงความเสียดาย

"จางหย่วน อาจารย์พูดถูกแล้วนะ"